1. Kent u de berichtgeving van de Koninklijke Marechaussee?[1]

2. Erkent u dat er jaarlijks zo’n 150 minderjarige kinderen, middels onttrekking aan het ouderlijk gezag, naar het buitenland ‘verdwijnen’?

3. Klopt het dat de Nederlandse wetgeving geen bescherming biedt aan kinderen in geval van een concrete dreiging van ontvoering? Zo nee, waarom niet?

4. Klopt het dat geen van de Arabische landen het ‘Haags Verdrag’ erkent? (NB: m.u.v. Egypte maar daarbij dient te worden aangetekend dat het Verdrag geheel ondergeschikt is gemaakt aan nationale wetgeving.)

5. Erkent u dat de praktijk aantoont dat Verdragslanden te vaak dankbaar ‘misbruik’ lijken te maken van de diverse betwistbare regeltjes waardoor er alsnog geen sprake kan zijn van een teruggeleiding volgens het Verdrag?

6. Klopt het dat, ondanks de verhoogde strafmaat ingevolge Sr. 279 lid 2 (waarbij een aanhouding bij een poging van onttrekking kan plaatsvinden), de directe poging tot ontvoering niet strafbaar blijft?

7. Klopt het dat er in feite pas kan worden ‘opgetreden’ als desbetreffend misdrijf voltrokken is en het onderhavig kind zich al in het buitenland bevindt (en men dus achter de feiten aanloopt)?

8. Klopt het dat NL-ingezetenen (met of zonder dubbel paspoort) nog altijd hun kind op de ambassade van herkomst van desbetreffende ouder, zonder enige moeite in het niet-NL paspoort kunnen bijschrijven (en waarbij dus géén toestemming van de andere ouder vereist is)?

9. Beschikken politie en OM over een checklist met elementen die wijzen op een mogelijk komende kindontvoering  (en waarbij politie/OM, aan de hand van het ‘stapelen’ van verkregen informatie, eventuele ‘voorbereidende handelingen’ aantoonbaar kan maken)?

10. Bent u van mening dat door het direct invoegen van de artikelen Sr. 45 t/m 47 op de artikelen Sr. 279 en verder, met een daarbij duidelijk gestelde strafmaat, de opsporingsinstanties over meer concrete handvatten beschikken om bij iedere poging tot internationale kindontvoering tot aanhouding over te gaan? Zo nee, waarom niet?

9 februari 2012

Publicatie indiening: Ikregeer.nl

In mindere mate is het bekend dat biologische moeders Nederlandse kinderen naar het buitenland ontvoeren, doch er zijn een aantal zaken bij ons bekend waarbij de kinderen naar Polen, Rusland en de Oekraïne onttrokken worden.

Huidige situatie

Op dit moment biedt de Nederlandse wetgeving geen enkele bescherming voor kinderen die onder een daadwerkelijke ontvoeringsdreiging vallen daar het Wetboek van Strafrecht het navolgende omtrent onttrekking/ontvoering schrijft:

Wetboek van Strafrecht

Titel XVIII . Misdrijven tegen de persoonlijke vrijheid

Artikel 278
Hij die iemand over de grenzen van het Rijk in Europa voert, met het oogmerk om hem wederrechtelijk onder de macht van een ander te brengen of om hem in hulpeloze toestand te verplaatsen, wordt, als schuldig aan mensenroof, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie.

Artikel 279
1. Hij die opzettelijk een minderjarige onttrekt aan het wettig over hem gesteld gezag of aan het opzicht van degene die dit desbevoegd over hem uitoefent, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vierde categorie.
2. Gevangenisstraf van ten hoogste negen jaren of geldboete van de vijfde categorie wordt opgelegd indien list, geweld of bedreiging met geweld is gebezigd , of indien de minderjarige beneden de twaalf jaren oud is.

Artikel 280
1. Hij die opzettelijk een minderjarige die onttrokken is of zich onttrokken heeft aan het wettig over hem gesteld gezag of aan het opzicht van degene die dit desbevoegd over hem uitoefent, verbergt of aan de nasporing van de ambtenaren van de justitie of politie onttrekt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste drie jaren of geldboete van de vierde categorie of, indien de minderjarige beneden de twaalf jaren oud is, met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vierde categorie.
2. Het voorgaande is niet van toepassing op hem die
a. de raad voor de kinderbescherming onverwijld de verblijfplaats van de minderjarige meedeelt; of
b. op grond van de Wet op de jeugdhulpverlening voor bekostiging in aanmerking is gebracht en handelt overeenkomstig de artikelen 25 en 26 van die wet; of
c. handelt in het kader van zorgvuldige hulpverlening aan de minderjarige.

3. Van zorgvuldige hulpverlening vormen de onverwijlde melding dat hulp wordt verleend alsmede de onverwijlde bekendmaking van de identiteit van de hulpverlener en zijn plaats van verblijf of vestiging aan degene die het gezag over de minderjarige uitoefent, bestanddelen.

Artikel 281
1. Als schuldig aan schaking wordt gestraft :
1°. met gevangenisstraf van ten hoogste zes jaren of geldboete van de vierde categorie, hij die een minderjarige vrouw, zonder de wil van haar ouders of voogden doch met haar toestemming, wegvoert, met het oogmerk om zich haar bezit in of buiten echt te verzekeren;
2°. met gevangenisstraf van ten hoogste negen jaren of geldboete van de vijfde categorie, hij die een vrouw door list, geweld of bedreiging met geweld wegvoert, met het oogmerk om zich haar bezit in of buiten echt te verzekeren.

2. Geen vervolging heeft plaats dan op klacht.
3. De klacht geschiedt:
a. indien de vrouw tijdens de wegvoering minderjarig is, hetzij door haarzelf, hetzij door iemand wiens toestemming zij tot het aangaan van een huwelijk behoeft;
b. indien zij tijdens de wegvoering meerderjarig is, hetzij door haarzelf, hetzij door haar echtgenoot.

4. Indien de schaker met de weggevoerde een huwelijk heeft gesloten, heeft geen veroordeling plaats, dan nadat de nietigheid van het huwelijk is uitgesproken.

Artikel 282
1. Hij die opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid berooft of beroofd houdt, wordt gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste acht jaren of geldboete van de vijfde categorie.
2. Indien het feit zwaar lichamelijk letsel ten gevolge heeft, wordt de schuldige gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste negen jaren of geldboete van de vijfde categorie.
3. Indien het feit de dood ten gevolge heeft, wordt hij gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste twaalf jaren of geldboete van de vijfde categorie.
4. De in dit artikel bepaalde straffen zijn ook van toepassing op hem die opzettelijk tot de wederrechtelijke vrijheidsberoving een plaats verschaft.

Artikel 282a
1. Hij die opzettelijk iemand wederrechtelijk van de vrijheid berooft of beroofd houdt met het oogmerk een ander te dwingen iets te doen of niet te doen wordt als schuldig aan gijzeling gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vijftien jaren of geldboete van de vijfde categorie.
2. Indien het feit de dood ten gevolge heeft wordt hij gestraft met levenslange gevangenisstraf of tijdelijke van ten hoogste twintig jaren of geldboete van de vijfde categorie.
3. Het vierde lid van artikel 282 is toepasselijk.

Artikel 283
1. Hij aan wiens schuld te wijten is dat iemand wederrechtelijk van de vrijheid beroofd wordt of beroofd blijft, wordt gestraft met hechtenis van ten hoogste drie maanden of geldboete van de tweede categorie.
2. Indien het feit zwaar lichamelijk letsel ten gevolge heeft, wordt de schuldige gestraft met hechtenis van ten hoogste negen maanden of geldboete van de derde categorie.
3. Indien het feit de dood ten gevolge heeft, wordt hij gestraft met hechtenis van ten hoogste een jaar of geldboete van de derde categorie.

Uit eerder vermelde wetsartikelen blijkt dat de achtergebleven ouder pas na de voltooiing van enig eerder vermeld strafrechtelijk misdrijf tot aangifte c.q. verzoek tot vervolging kan overgaan waarbij het meest kwalijke al is geschiedt, het kind c.q. de kinderen zijn dan inmiddels al over onze landsgrenzen heen ‘gebracht’, waardoor het Internationaal Recht en het Haags Kinderverdrag van toepassing gaat worden.

Haags Kinderverdrag

Middels het Haags Kinderverdrag en de Nederlandse Centrale Autoriteit kan er een teruggeleidingsverzoek van het onttrokken kind plaatsvinden bij de landen die op dit moment zijn aangesloten bij eerder vermeld Verdrag.

De praktijk toont helaas aan dat Verdragslanden dankbaar ‘misbruik’ maken van de diverse betwistbare regeltjes binnen dit Verdrag waardoor er alsnog geen sprake kan zijn van een teruggeleiding volgens dit Verdrag.

Geen van de Arabische/Moslim landen erkennen dit Haagse Kinderverdrag, m.u.v. Egypte die dit Verdrag wel ondertekend heeft maar met de clausule dat dit Verdrag ondergeschikt is aan de Egyptische wetgevingen m.a.w., dit Verdrag heeft geheel geen effectiviteit voor naar Egypte ontvoerde kinderen.

Poging tot internationale kinderontvoering strafbaar stellen

Ondanks de verhoogde strafmaat ingevolge Sr. 279 lid 2 (waarbij een aanhouding bij een poging van onttrekking kan plaatsvinden) blijft de directe poging tot ontvoering niet strafbaar.

Daarbij komt dat er pas “opgetreden” zou kunnen worden als desbetreffend misdrijf is voltrokken en het onderhavige kind wederrechtelijk naar het buitenland is onttrokken waardoor er achter de feiten aangelopen gaat worden.

Recentelijk heeft de Koninklijke Marechaussee gepubliceerd dat zij op Schiphol een 2-tal ontvoeringen heeft voorkomen, lees:

http://www.facebook.com/KoninklijkeMarechausseeOfficieel

Tekst 1:

Marechaussee verijdelt kindontvoering op Schiphol

De Koninklijke Marechaussee heeft vanavond op Schiphol een 33-jarige Hagenaar aangehouden op verdenking van kindontvoering.
Grensbewakers controleerden de man die samen met zijn anderhalf jaar oude peuter naar Turkije wilde vliegen.

Onderzoek wees uit dat de moeder van het kind geen toestemming had gegeven aan de vader om het kind mee te nemen naar het buitenland.
Nadat de moeder aangifte had gedaan bij de lokale Politie werd de vader op Schiphol door de Marechaussee aangehouden.

Tekst 2::

De Koninklijke Marechaussee heeft zondagochtend op Schiphol een man aangehouden op verdenking van kindontvoering.
De man, een 44-jarige Brit, werd door medewerkers van de Koninklijke Marechaussee in de centrale aankomsthal aangehouden, nadat daar door de politie in Zwolle om was verzocht.
Hij zou zijn 5-jarige zoon mee hebben genomen zonder toestemming van de moeder, die het ouderlijk gezag heeft over de jongen. De man zou van plan zijn geweest om met het kind naar Groot-Brittannië te reizen.
De verdachte zal worden overgedragen aan de politie in Zwolle voor verder onderzoek.

Zeker zullen deze verdachten worden bijgestaan door een advocaat en wanneer deze een beetje “scherp” is, zal er geen veroordeling over deze pogingen plaatsvinden omdat deze “pogingen tot internationale kinderontvoering” niet strafbaar zijn volgens de Nederlandse wetgeving. (De ontvoering heeft niet plaatsgevonden)

Strafbaar stellen voorbereidende handelingen tot een internationale kinderontvoering

In Nederland kennen wij een goedwerkende paspoortwetgeving, waarbij een minderjarig kind pas een eigen reisdocument of een paspoortbijschrijving bij één van de ouders kan krijgen, wanneer beide ouders hiervoor ‘tekenen’.

Helaas is het nog steeds zo dat Nederlands ingezetenen, met of zonder dubbel paspoort, hun kind op de ambassade van desbetreffende ouder zijn/haar geboorteland zonder enige moeite onderhavig kind in hun buitenlands paspoort bijgeschreven krijgt, waarbij GEEN toestemming van de andere ouder vereist is.

Bovenstaande is één van de voorbereidende handelingen om tot een internationale kinderontvoering te komen.

Zo is er een checklist met facetten die wijzen op een mogelijk komende ontvoering waarbij Justitie middels het “stapelen” van verkregen informatie “voorbereidende handelingen” aantoonbaar kan maken.

VOORSTEL

Door de artikelen Sr. 45 t/m 47 direct in te voegen op de artikelen Sr. 279 en verder, met een daarbij duidelijk gestelde strafmaat, hebben de opsporingsinstanties directe handvatten om bij iedere poging tot internationale kinderontvoering tot aanhouding over te gaan.

Een duidelijke strafmaat bij een poging tot internationale kinderontvoering en de voorbereidende handelingen hiervan zou veel ontvoeringen kunnen voorkomen.

Inzake Sr. 45 t/m 47 verwijs ik naar:

http://nl.wikipedia.org/wiki/Poging

Arnhem, 6 februari 2012

De 1e kennismaking met Jeanine van de Stichting MTK was enige maanden geleden in Heemskerk, waar o.a. wij beiden een heel rare smaak in onze mond kregen over Richard SAMSON uit Den Haag, die zich onder de aanwezigheid van zo een 10 getuigen uitgaf als TOP-functionaris van de AIVD met de bijnaam: “de Rolodexman“.

Ook een bekend onderzoeksjournaliste was vol verbazing over de “persoonlijkheid” van deze Samson, zijn uitstraling en de functie die hij volgens eigen zeggen zou bekleden.

Tussen deze journaliste en mij werd een 2-ledige afspraak gemaakt, zij zou een bepaald boek op waarheid gaan ontleden en ik zou mij volledig inzetten om de waarheid achter deze Samson aan het daglicht te brengen, want wij beide geloofde geen letter van alles wat hij te vertellen had.

In een later stadium kwam er contact met Jeanine van de Stichting MTK. Ook zij had een wansmaak over Samson en zijn verhalen over het kennis hebben betreffende een pedofielennetwerk op hoog niveau in Nederland. Jeanine vertelde dat zij “vriendjes” had die hoog in de recherchewereld zitten en dat zij deze zou vragen om die Samson helemaal strafrechtelijk na te pluizen.

In de weken daarna volgde diverse gesprekken met Jeanine, waarbij zij aankondigde dat haar recherchemannetje vroeg om echt met dit onderzoek door te gaan, want het was schrikbarend wat hij nu al allemaal had kunnen traceren.

Meerdere malen heb ik Jeanine per telefoon gevraagd wanneer zij met die rapportage kwam, telkenmale kreeg ik het antwoord “volgende week”.

Tot op de dag van vandaag is dit “rapport” NOOIT op tafel gekomen, dit terwijl deze onderzoeksjournaliste en ik wel het nodige aan waarheid naar buiten hebben gebracht, onder andere te lezen op onderstaande linken:

CocoDoc (gewoon op klikken)

HP/DeTijd (gewoon op klikken)

Door de “intensieve” samenwerking met Jeanine van de Stichting MTK (later bleek deze samenwerking alleen vanuit mijn kant te komen, want het enige wat Jeanine had dat waren grote praatjes bestaande uit luchtbellen) kwam het idee om middels onze websites een partnerverband aan te gaan, zo heeft dus ook plaatsgevonden.

Een partnerverband is uitstekend want “samen sta je sterk” en gezien onze kernpunten v.w.b. de bescherming rechten van het kind waren er duidelijke raakpunten.

Zo komen we terecht in het laatste kwartaal van 2011. Ik ontvang een telefoontje op het nummer van SKO van ene Kovacs. Ik hoor haar schrijnende verhaal over kindermisbruik aan, waarbij de rillingen over mijn rug lopen.

Van mijzelf wetende dat ik dit soort “zaken” gevoelsmatig niet aan kan, neem ik om 2 redenen contact op met Jeanine om deze zaak van mij over te nemen (partnerverband), de 1e reden is dat Jeanine v.w.b. kindermisbruik (zoals zij zegt) de juiste ervaring en bronnen heeft om moeder en slachtoffer(s) bij te staan, te adviseren en te begeleiden, terwijl mijn 2e reden mijn zelfbescherming is, want als ik de verdachte/dader ooit persoonlijk tegen zou komen, dan zou ik hem slopen.

Jeanine c.q. Stichting MTK neemt deze zaak van mij over en zou direct met deze moeder contact opnemen.

Een week later wordt ik door Kovacs gebeld, er was nog steeds geen contact met Jeanine geweest, waarop ik op mijn beurt Jeanine weer belde, die verklaarde dat door drukte er geen kans was geweest om te bellen.

Zo ging het weken door, Kovacs bleef mij maar bellen, af en toe had zijn contact met Jeanine, maar over het algemeen was de Stichting MTK onbereikbaar.

Jeanine gaf te kennen dat zij eind december 2011 voor vakantie naar Amerika zou gaan, en alle zaken daarvoor op een “laag pitje” gezet had. Mijn klomp brak!

Neem geen zaken aan als je van te voren weet dat je deze niet voor 100% kan behandelen!

Regelmatig trok ik (telefonisch en per mail) voor feedback aan de bel bij Jeanine daar het een door mij aangeboden zaak was, maar haar antwoorden bleven maar duister, terwijl Kovacs mij regelmatig belde met het beklag dat Jeanine niet te bereiken was.

Op 17 januari 2012 tussen 15:00/ 18:30 uur benaderde ik Jeanine per DM op Twitter met de vraag (citaat): “Hoe gaat het met Kovacs?”

Met onderstaande “discussie” als gevolg.

U zult uit bovenstaande “chat” begrijpen dat dit “partnerverband” op basis van samenwerking terstond verbroken is, want mensen (lees kinderen) aan het lijntje houden bij de bescherming van hun rechten, komt in mijn woordenboek dan ook nergens voor.

Een niet meer dan fatsoenlijke vraag hoe het met de door mij aangedragen zaak loopt, krijgt opeens een afschuwelijke wending, waarbij Jeanine botweg om de feiten heen gaat draaien om haar straatje schoon te vegen.

Op Twitter blijft zij maar schreeuwen dat iedere beschermt of gered kind er eentje is, een nobel streven, maar voor de rest ……………… lees de discussielijn nog maar eens goed door!

==============================================

Vandaag vrijdag 3 februari 2012 ben ik wederom gebeld door mw. Kovacs, deze vroeg mij of ik nogmaals Jeanine van Stichting MTK wilde bellen omdat Jeanine haar maar niet terugbelt, dit ondanks meerdere verzoeken.

Haar uitgelegd dat er een breuk tussen de Stichting MTK en ons is ontstaan vanwege het feit dat als 1e genoemde stichting hun gemaakte afspraken aantoonbaar niet nakomen ( in deze door Jeanine) waardoor het reeds beschadigde kind van Kovacs niet op de stichtingintenties van Stichting Moeders Tegen Kindermisbruik kan terugvallen, dit ondanks een eerder met mij gemaakte afspraak over Kovacs haar hulproep/zaak.

Ondanks dat heb ik toch per Twitter en mail contact gelegd met Jeanine. Zoals ik al kon verwachten tracht Jeanine zich nu in alle bochten te wringen om zich onder haar falen uit te praten, waarbij zei glashard vergeet dat dit wel over de rug van een zeer jong kind gaat.

Hieronder enkele citaten uit de ontvangen mail van Jeanine, deze spreken voor zich met de in het hoofdstuk getoonde DM discussie op Twitter in het achterhoofd.

Jeanine, bedankt voor de bevestiging van mijn gelijk in deze!

Cursief is mijn reactie.

Citaat 1: “Ben blij dat jij deze zaak oppakt , ik heb er geen tijd voor!”

(Had dit DIRECT gezegd en niet eerst deze zaak aannemen/overnemen, maar dank voor deze bevestiging, iets met een snelle leugen)

Citaat 2: “Ik heb intens te doen met elk kind / volwassen die gebruikt of misbruikt is , en ken de gevolgen maar al te goed.”

(Ja ja, praatjes vullen bij jou ook nog steeds geen gaatjes. Grote mond maar iets ondernemen t.g.v. de bescherming van een beschadigd kind doe je niet)

Citaat 3: “Iedereen mag en kan boos zijn over van alles en nog wat , maar er zijn wel regeltjes waar je niet omheen kan ! Dan zou ik van mezelf een rotschoft maken ! En dat krijgt niemand voor elkaar!”

(Je bent pas een rotschoft als je zegt als Stichting Moeders Tegen Kindermisbruik een zaak over te nemen om daarna hier niets aan te doen, de slachtoffers van alles te beloven en toe te zeggen maar niet nakomen)

Citaat 4: “Er is maar 1 ding wat ik nu echt moet doen , en dat had ik al heel lang geleden moeten doen . Maar dat is jouw pakkie niet aan.

(Toch niet iets met Praxis, trappetje/krukje en een touw?)

Jeanine van Stichting Moeders Tegen Kindermisbruik heeft zich nu ENORM in de kaart laten kijken, mijn gevoel en gedachte met desbetreffend mailbericht duidelijk mogen erkennen, waarbij zij niet om een list, leugen of bedrog verlegen zit om zichzelf schoon te spreken (althans, dat probeert zij).

Bij deze spreek ik de wens uit dat de ogen van de andere Stichtingsbestuursleden zijn geopend en passende maatregelen tegen Jeanine zullen nemen, want zij beschadigd de naam van jullie stichting op een vreselijke manier.

Kent u Barbara (Basia) Blaszak nog? Ik wel!

Deze “dame” had het botte lef om vanuit Nederland, van de ene op de andere dag, met het Nederlandse kind Jean-Paul in een busje met Polen te stappen richting het Poolse oord/gat “Pyskowice” onder de stinkende rook van Gliwice.

In Polen heeft zij alles en iedereen voorgelogen over haar “wettelijke recht” op het door haar gebaarde kind, doch gerechtelijke Nederlandse uitspraken vertellen een heel ander verhaal, ook nu de Nederlandse vader Paul Quentin weer vele rechtszaken verder is en deze allemaal gewonnen heeft.

Basia, die zonder Vaste Woon- en/of Verblijfplaats in Nederland (Amsterdam) aanwezig is, hoeft geen cent advocaatskosten te betalen (dit in tegenstelling tot de vader), en gaat daarom ook de ene na de andere procedure aan om het Nederlands rechtssysteem te blijven “zieken”.

Op aantoonbare basis van list, leugen en bedrog het Blaszak ook getracht het Europees Parlement op het verkeerde been te zetten, doch deze doorzagen haar “valsheid” en hebben het juiste besluit genomen …. geen inmenging door het Europees Parlement. (schriftelijk bewijs is in ons bezit en ook overgedragen aan politie Amsterdam-Amstelland)

Na alle rechtszaken in Nederland verloren te hebben heeft Blaszak weer een nieuwe truc gevonden …….

Zij heeft Polen verzocht zich hard te maken voor de uitlevering aan Polen van de vader en mij (Jacques Smits) voor een, in haar ogen, gepleegd “misdrijf” in Polen waarbij zij geen enkele wettelijke grondslag en bewijslast aan onderbouwing heeft, maar ja ……. Polen …… daar schijnt alles mogelijk te zijn.

Blaszak heeft over deze “overval” verschillende verklaringen tegen mij en de officiële Nederlandse instanties afgelegd. Tegen mij vertelde zij dat het zeker 4 Russen waren die met Paul Quentin haar vader Jan Blaszak zwaar lichamelijk letsel hadden toegebracht, hij had minstens 4 gebroken ribben wat later werd omgezet in gekneusde ribben. (zie foto hierboven van “zwaaiende” Jan Blaszak daags na de “overval”)

Deze Basia denkt dat Nederlanders dom zijn en de weg tot het internet niet kunnen vinden en wat is op de Poolse zender daags na de “overval” TVS te zien? Een hevig zwaaiende Jan Blaszak die “opeens” geen last meer heeft van gebroken of gekneusde ribben, deze uitzending is te zien door op >> TVS te klikken.

Zoals bij alle uitspraken (leugens) van Blaszak, verzaakt zij OOK hier weer om de bewijslast (videobeelden) te overleggen, terwijl zij wel met haar aardappelplofkop de Pools tv met haar leugens toespreekt. En ja …. hier hebben wij WEL bewijs van, hierbij alvast een foto van dit Poolse persoptreden.

Links van Blaszak zit een rechercheur die ook voor haar praatjes viel en daarnaast Barbara/Basia haar advocaat, een verdediger die het ook niet meer weet.

Zo heeft Blaszak tegenover meerdere officiële instanties de verklaring afgegeven dat er videobeelden zijn van enige “overval” op haar vader toen HELD Paul Quentin zijn eigen (en door de Nederlandse rechtbank toegewezen) zoon in dat gat Pyskowice ging ophalen.

De hiernaast geplaatste foto van deze held is door “moeder” Barbara Blaszak aan de Poolse media ter publicatie vrijgegeven, die deze foto dan ook in zeer groot formaat geplaatst hebben EN ook vandaag nog op internet is aan te treffen.

Wanneer er dan over “goede intenties en gedrag” door Blaszak gesproken “mag” worden, dan is dit wel het ULTIEME bewijs dat OOK dit weer een leugen is. De link om deze foto te bekijken plaatsen wij er maar bij, anders krijgen we weer een leugenachtige ontkenning van Blaszak:  >> klik HIER <<

Dat Blaszak zelf ook niet kinderachtig is met het, middels de media, plaatsen van Jean-Paul zijn foto mag ook duidelijk zijn, daarom hiervan ook weer het onomstotelijke bewijs: >> klik HIER

In het Nederlands hebben wij hieromtrent een spreuk en dat gaat over een pot, een ketel en iets als “zwart ziet”.

Recentelijk ben ik door politie Amsterdam-Amstelland gehoord op basis van een Pools rechtshulpverzoek.

Ik heb een lang verhaal mogen aanhoren waarop ik maar 1 reactie kon geven: “dit is een mooi en spannend jongensboek”.

Het mag nu zeer duidelijk zijn dat Blaszak geen list of leugen zal ontwijken om haar wens en wil door te drijven, waarbij zij gemakshalve vergeet dat ons rechtssysteem op basis van waarheidsvinding onderzoekt en rechtspraak doet.

In Polen is alles mogelijk middels Sloty’s of US Dollars, welke verklaring je ook wenst af te leggen of wenst te krijgen, waarbij de rechterlijke macht aldaar ALTIJD partij kiest voor de zielige Pool.

Eindelijk heeft Jeugdzorg Amsterdam ook ingezien dat Blaszak niets anders dan leugens aan het verspreiden is en hopelijk nu de juiste stappen gaan ondernemen om het kind Jean-Paul te beschermen tegen een volgende ontvoering naar Polen.

En Blaszak? Zij heeft in een verklaring te kennen gegeven op 1 november 2011 weer in het huwelijk te zijn getreden, maar ook dit is NERGENS te traceren, dus wederom een leugen om als ZVW’er in Amsterdam te kunnen verblijven”.

Voor alle vragen omtrent de “zwaargewonde” Jan Blaszak (waarvoor ze in Polen ook nog een ‘doktersverklaring’ hebben kunnen loskrijgen) hierbij nog een foto uit het TVS interview uit Polen.

Aanvulling 7 januari 2012.

Door de aantijgingen van Barbara Blaszak heeft zij bij mij een snaartje geraakt welke mij heeft aangezet om eens verder te gaan speuren inzake “geruchten” die vanuit meerdere bronnen tot mij komen.

Basia, zeggen jou de volgende namen toevallig nog iets:

Mevrouw B. Anna, Mevrouw Menzes en Mevrouw Menenzes?

Naar het blijkt (ook hier is weer schriftelijke bewijslast van aanwezig, waaronder incasso- en deurwaarderpapieren , waarbij dit is aangemeld bij politie Amsterdam-Amstelland / Diemen) zijn onder bovenstaande namen (en ook onder jouw eigen naam Blaszak) op JOUW woonadres goederen per internet besteld en aldaar afgeleverd, doch zijn de rekeningen van deze goederen nimmer voldaan.

Een kleine opsomming van deze postorderbedrijven (ook bekend bij politie Amsterdam):

H & M, PABO, Wehkamp, OTTO, Neckermann, Douglas, InterToys ……..

De belangstelling in jou wordt met de dag groter, waarbij ik mijn steentje zeker zal bijdragen om deze Nederlandse bedrijven op jouw spoor te zetten, want personen met jouw manier van handelen ……. daar zitten wij in Nederland echt niet op te wachten.

‘Dan kom je erachter dat je maar twintig euro waard bent…’

Merel van Groningen – Zij vocht en overwon haar “loverboy”

Ze heeft twee succesvolle boeken op haar naam staan, waarvan er één zelf in Duitsland verkocht wordt. Merel van Groningen: moeder van twee kinderen, heeft haar romans helaas niet zelf verzonnen. Ze schreef over haar loverboy die haar in zijn macht kreeg: “Tijdens het schrijven kwamen al mijn gevoelens weer terug.”

Op het eerste gezicht komt ze over als een sterke, volwassen vrouw. Samen met haar man en twee kinderen woont ze in een gezellig huis. Waar dat huis staat wil ze echter liever niet bekend maken. Evenals haar echte naam. Merel is namelijk nog steeds bang voor haar loverboy Mike, die haar jaren geleden volledig in zijn macht had. Toch wil ze haar verhaal in de openbaarheid brengen, met als doel jonge meiden te waarschuwen.

Een veilige haven

Merel is een puber van vijftien als ze voor het eerst in aanraking komt met Mike: “Ik had het niet makkelijk thuis. Mijn ouders waren gescheiden en ik had geen veilig thuis. Via mijn vriendinnetje Anne leerde ik Mike kennen. In het begin was alleen Anne verliefd op Mike en vond ik hem niet zo bijzonder. Hij leek me een beetje crimineel en was veel ouder, maar dat vond ik ook wel spannend. Toch ontstond er een bijzondere band met hem. Hij zei dat ik altijd bij hem terecht kon. Zo’n stoere jongen die mij wilde beschermen, dat trok me aan. Zijn huis werd een veilige haven voor me, wars van regels en verplichtingen.”

Als Merel door haar moeder naar een internaat wordt gestuurd versterkt dat juist de band tussen Merel en Mike. Merel wordt langzaam smoorverliefd op hem, en probeert, ondanks de waarschuwingen uit haar omgeving, zoveel mogelijk bij Mike te zijn. Merel: “Mike gaf me het gevoel dat ik zijn engeltje was en legde me helemaal in de watten. Ik genoot daar ontzettend van want ik had dat thuis zo lang gemist! Mijn moeder had het te druk met mijn stiefvader en mijn broertje. Mijn vader had zijn nieuwe gezin. Maar bij Mike was ik belangrijk! Ik liep helemaal op wolken. Maar al snel leerde ik ook de andere kant van Mike kennen, de kant waar zijn vrienden me al voor waarschuwden. Hij kon heel agressief en hardhandig zijn. Maar altijd als hij me geslagen had, toonde hij zo’n spijt dat ik medelijden met hem kreeg, en me schuldig voelde dat ik het zover had laten komen. Ik hield hem altijd het hand boven het hoofd.”

Gevangen

Hoewel ze zich thuis voelt op het internaat, blijft Mike aandringen dat Merel bij hem komt wonen. Als hij na een telefoontje waarin zij hem afwijst haar toch op komt halen, bedreigt hij haar groepsleider met een vuurwapen. Merel: “Ik voelde me ontzettend schuldig en kon niet anders dan met hem meegaan. Mijn moeder gaf aan dat als ik bij Mike zou blijven, ze haar handen van me af zou trekken. Op dat moment zag ik dat als bevestiging dat ik beter af was bij Mike.”

Mike weet Merel steeds meer in zijn macht te krijgen. Ze is bang voor zijn agressieve buien, maar door de andere, lieve kant die Mike nog af en toe laat zien, hoopt ze dat hij zal veranderen. Merel: “Elke keer als Mike me kwetste wist hij daarna weer die lieve Mike tevoorschijn te toveren. Dan kocht hij bijvoorbeeld een puppy voor me waardoor ik weer smolt. Toch werd ik steeds banger. Toen Mike me dwong mee te doen aan een inbraak, ging me dat te ver en wilde ik vluchten. Maar hij kwam me achterna en stak me in mijn hand. In het ziekenhuis durfde ik niet te vertellen wat er echt gebeurd was, maar kreeg ik wel steeds meer het idee dat ik weg moest gaan bij hem. Ik denk dat Mike dat doorhad want vanaf dat moment dreigde hij mijn moeder wat aan te doen als ik bij hem weg zou gaan. Ik heb het gevoel dat het allemaal mijn eigen schuld was, want het was toch mijn keuze geweest bij hem te gaan wonen?”

Achter het raam

Merel heeft het gevoel dat ze nergens terecht kan. Niet bij het internaat, en ook niet bij haar moeder. Bovendien houdt ze nog steeds van Mike: “Ondanks alles had ik nog steeds de hoop dat hij zou veranderen. Er waren periodes dat hij zo lief tegen me deed dat ik geloofde dat hij alles voor me over had, hij had tóch het beste met me voor. Tot die ene avond waarop hij me een avondje uit gunde. Ik ging met zijn ex, die wel vaker kwam, op stap. Ik had er helemaal zin in, had geen idee wat er zou gaan gebeuren.” De ex van Mike- Barbara- is prostituee, maar de naïeve Merel  heeft niet door waar ze mee naar toe genomen wordt: een hoerenbuurt waar Merel zelf achter het raam moet gaan staan. Barbara is gedwongen door Mike Merel de kneepjes van het vak te leren. Merel: “Eerst geloofde ik niet dat Mike me zoiets liet doen. het moest een misverstand zijn want hij hield zoveel van me, dit zou hij nooit goed vinden. Toen ik doorhad dat het menens was liet ik het maar gebeuren. Ik kreeg een kamertje waar een bed en een wastafel stond en waar ik me om moest kleden. Daarna nam ik naast Barbara plaats in het raam. Zij zou voor me onderhandelen. Het allerergste vond ik dat ik er toen achter kwam dat ik – voor degene waarvan ik dacht dat hij het meest van me hield – maar twintig euro waard was.”

Misleid

Merel komt erachter dat Mike geld met haar wil verdienen. Hij heeft zoveel voor haar gedaan, zegt hij, dat ze wat terug mag doen. Mike blijkt een ‘loverboy’. Op dezelfde manier heeft hij zijn ex, en ook na Merel meisjes voor de ramen gekregen. Merel: “In mijn boek ‘Misleid’ heb ik geschreven dat ik me niet heb hoeven prostitueren maar diezelfde avond bevrijd ben. Dat is in het echt niet zo, ik heb wel langere tijd achter de ramen gestaan en gewerkt voor Mike. Daar wil ik liever niet teveel over kwijt, want ik wil geen sensatieverhaal vertellen. Bovendien is dat te zwaar. Ik heb zeven jaar gedaan over het schrijven van mijn boek en kreeg regelmatig weer de verliefde gevoelens voor Mike zoals ik ze toen had. Ik blijf het opnieuw beleven. Ik was gewoon een jong en naïef meisje op zoek naar liefde en bevestiging, en mijn leven had zo anders kunnen lopen. Maar mijn leven is nu getekend en daar moet ik mee verder. Ik wil het nu gebruiken, daarom heb ik mijn boeken geschreven en geef ik voorlichting op scholen. Ik wil meisjes waarschuwen en ze meegeven dat, ook al denk je van niet, er is altijd iemand die je wel kan helpen.

Laat je niet chanteren, daar ben je te waardevol voor.”

Tekst: Maartje Nitrauw

Tekstaanpassing: Jacques Smits

Bijschrift Jacques Smits:

Merel en ik hebben regelmatig contact omdat wij beide voorstander zijn van de waarheid omtrent de ‘loverboyproblematiek’ daar er veel boeken worden uitgebracht waarbij het niet zo nauw met de waarheid omtrent de slachtoffers wordt genomen.

Waarheidsvinding schijnt bij sommige non-fictie auteurs met een korreltje zout te worden genomen, waarbij desbetreffende auteur niet beseft welke schade dit kan aanbrengen aan de geloofwaardigheid van deze ‘meiden’.

Merel, dank voor dit exclusieve interview, zeker dat dit op onze website geplaatst mocht worden en vergeet nimmer, wees trots en zuinig op jezelf, jij bent het meer dan waard en veel meiden zullen jouw goede voorbeeld volgen.

Een vreselijke situatie voor Ana Christina mede omdat ze na de ontvoering geen contact meer heeft gehad met hem dan wel haar familieleden, vriendjes en vriendinnetjes. Iedereen is er kapot van.

Ana Christina (foto) woonde samen met haar moeder in Maarssen. Zij zat op de Basisschool Het Kompas in Maarssen. Niets wees erop dat Bart en zijn ex-partner een ongelukkig leven had hier in Nederland, ondanks hun moeizame huwelijk, de moeizame scheiding en het voor haar zelf moeten beginnen. Maar ze had een goede baan gevonden. (Ze was Marketingmanager bij Johnson Diversey in Maarssen)

In de zomer van 2009 waren Ana Christina en haar moeder ook al voor een paar weken naar Mexico geweest en kwamen zonder een probleem terug.

Ook met Ana Christina ging het ontzettend goed. Ze deed het heel erg goed op school. Ze had veel vriendjes en vriendinnetjes; ze was erg geliefd in de klas en het contact die wij samen hadden was echt super!

Zo zijn zij in de zomer van 2009 nog samen 2 weekjes naar Egypte op vakantie geweest en hebben daar een supertijd gehad samen. Het samen snorkelen, trips door de woestijn, sterren kijken, samen uren in de bus op weg naar Cairo, het bezoeken van de piramides van Cheops  en gewoon lekker dobberen in het zwembad, het kletsen en lachen. Bart ben is blij dat hij dat met haar nog heeft mogen meemaken want die momenten zijn nu zo waardevol voor hem.

In Oktober 2009 gaan zijn dochter, Ana Christina en zijn ex-partner, Ana Silvia Garcia de Alba Carrillo voor een korte vakantie naar Mexico naar haar familie om haar verjaardag te vieren. Zijn ex-partner is namelijk Mexicaanse.

Vanaf dat moment heeft Bart nooit meer iets gehoord van Ana Christina. Het lijkt wel of ze van de aardbodem is verdwenen.

ONDERZOEK:

Ondanks intensieve zoektochten in Mexico door met name de Nederlandse detective Jacques Smits, welke hij hiervoor ingehuurd had, is er nog steeds geen teken van leven van haar.

Het is Jacques Smits echter wel gelukt om de moeder van Ana Christina (herkenningsfoto) te vinden. Iets dat de autoriteiten in Mexico ook al niet gelukt was.

En dat maakt de situatie nog vreemder, de moeder is wel gevonden maar Ana Christina komt maar niet in beeld.

Het adres van zijn ex is bij Bart bekend. Uiteraard heeft hij dit alles doorgegeven aan alle betrokken instanties in Nederland en Mexico. In het belang van de veiligheid van Ana Christina heeft hij het adres hier niet op enige website vermeld. Deze is uiteraard wel bij hem op te vragen!

Zelfs nu de moeder gevonden is, doen de Mexicaanse autoriteiten helemaal niets. Ondanks het feit dat zij een zwaar vergrijp heeft gepleegd, zelfs voor Mexicaanse begrippen, doen ze helemaal niets.

Hoewel men in Mexico dus weet waar zijn ex-partner zich bevindt en er een internationaal opsporingsbericht door Interpol is uitgevaardigd (wereldwijd), zowel voor Ana Christina als voor haar moeder, onderneemt Mexico geen enkele stap om deze ontvoeringszaak op te lossen. Ondanks de druk die Bart probeert uit te voeren daar via de centrale autoriteiten in Nederland en de Nederlandse Ambassade in Mexico.

CORRUPTIE:

Maar de corruptie in Mexico is blijkbaar heel groot. We zijn er namelijk achtergekomen dat de familie van mijn ex-partner politiek gezien hoog in aanzien staat.

Zo heeft zijn ex een familielid, Carlos Garcia de Alba Zepeda, die een belangrijke positie heeft bij de regering . Hij heeft de functie van algemeen directeur van het Instituut van de Mexicanen in het buitenland (IME), een onderdeel van het ministerie van Buitenlandse Zaken van de regering van Mexico. (director ejecutivo del Instituto de los Mexicanos en el Exterior (IME), dependencia de la Secretaría de  Relaciones Exteriores del gobierno de México.).

De detective Jacques Smits, welke door mij was ingehuurd, is erachter gekomen dat dit familielid ervoor gezorgd heeft dat zijn ex-partner onschendbaar is in Mexico. Veel mensen worden omgekocht en het bleek al snel dat men ervoor gezorgd heeft dat de Interpolsignalering in Mexico van haar naam was gehaald. Dus ook binnen Interpol in Mexico is er corruptie!

Daarnaast heeft Jacques Smits gepoogd samen te werken met de PGJ (Procureur Generaal Justitia) van Mexico-City. Hij heeft daarbij direct samengewerkt met Jorge Domínguez Vértiz, ook wel “El Tiburón” (vertaling: De Haai) genoemd. Deze Jorge (foto) is de hoogste baas binnen deze eenheid. Ondanks dat in het begin er alle schijn van had dat er constructief werd samengewerkt, is de Jacques uiteindelijk toch op een zijspoor terecht gekomen. Hij was afhankelijk van de medewerking en werkwijze van de toegewezen agenten (grote foto onder) op deze zaak en er werd continue vermeld dat zijn leven gevaar liep daar in Mexico. Hij heeft zelfs met een kogelvrijvest en een ter beschikking gesteld vuurwapen (Walther PPK)  moeten rondlopen omdat de familie van Bart zijn ex, mensen hadden omgekocht (volgens de PGJ) die achter deze Jacques Smits aanzaten om hem om te brengen. Jacques Smits heeft echt alles gedaan wat er in zijn macht lag en heeft met gevaar voor eigen leven Ana Christina gezocht. Helaas zonder het resultaat dat zij in beeld is gekomen.

En ondanks dat denkt Bart dat Ana Christina klem zit binnen de familie (zie hieronder waarom) verwacht hij niet dat zij uit beeld is. Echter de corruptie is zo hoog dat zij in staat zijn om Ana Christina onzichtbaar voor hem te laten. En het is zijn overtuiging dat ook de PGJ in het complot zit; en met name deze Jorge Dominguez Vertiz. Al sinds wij in contact zijn met hem doet hij heel geheimzinnig. Op het moment dat Jacques Smits weer weg was uit Mexico is het onmogelijk geweest om nog met hem en zijn team in contact te komen.

En als Bart nu de berichtgevingen op internet leest waarin melding wordt gemaakt van grote corruptie juist ook bij deze Jorge Dominguez Vertiz, snapt hij wel in welk wespennest zij zijn terechtgekomen.

Zo hebben zij informatie op het internet gevonden waarin melding wordt gemaakt van een grootschalig onderzoek naar deze Jorge Dominguez waarin hij wordt verdacht van het aannemen van miljoenen aan smeergeld voor het beschermen van een drugskartel. Dit was in de periode dat Jorge Dominguez directeur was van de Gemeentepolitie van Huixquilucan. En nu wil het “toeval” dat de broer van Bart zijn ex ook in deze wijk woont. En de doodsbedreigingen richting Jacques Smits kwamen voornamelijk vanuit deze wijk. Telkens als hij in de buurt kwam bij deze broer werd hij door veel agenten en “gewone mensen” gevolgd en met de dood bedreigd. Waarbij het team van Jorge Dominguez vermoedelijk net alsof deed Jacques Smits te beschermen en te waarschuwen voor het gevaar. Telkens werd hij hierdoor weer weghaalden uit dat gebied. Het vermoeden bestaat dat Ana Christina wel eens daar zou kunnen wonen (zie ook hieronder)

Bovendien hebben we door de zoektocht van Jacques Smits voldoende informatie gekregen om te weten dat er mensen zijn omgekocht.

Bart had een advocaat in Mexico Jorge Cruz Cordero, die hij in Mexico nodig had en die door de Centrale Autoriteiten was aanbevolen als deskundig. Ook hij is corrupt en omgekocht. Jacques Smits (foto)  heeft namelijk met hem gesproken en hem onder druk gezet waarna hij is gezwicht en aangeven inderdaad contact te hebben gehad met Bart zijn ex-familie en dat zij hem onder druk hebben gezet.

Hij wilde er niets meer mee te maken hebben, echter hij heeft nog wel Jacques Smits aan tafel weten te krijgen bij deze Jorge Dominguez Vertiz. Maar gezien het feit dat ook hij dus vermoedelijk zwaar corrupt is plus de vele contacten die hij heeft in de wijk waar de broer van Bart zijn ex woont, is zijn sterke vermoeden dat ook dit een vooropgezet plan is geweest.

Ook de contactgegevens van Jorge Cruz Cordero zijn bij Bart bekend.

FELIPE VILLANUEVA 130-1

COLONIA PERALVILLO,

CODIGO POSTAL 06220,

DELEGACION CUAUHTEMOC,

DISTRITO FEDERAL, MEXICO.
www.haguemexico.com

Email: jorge@haguemexico.com or jorgecruz_3@hotmail.

En dan heeft Bart zijn ex-partner nog een oom, Rubén Carrillo Fabila die directeur is bij een onderdeel van United Nations in Mexico.  Hij is de broer van de oma van Ana Christina en Bart weet dat deze familietak een ontzettend goede band heeft. Ook hij weet dus waar Ana Christina zich moet bevinden.

En tot slot is er nog de broer van Ana Silvia. Hij heet Humberto Garcia de Alba Carrillo. Ook hij is betrokken hierbij en heeft contact met Bart zijn ex-partner. Ook hij moet op de hoogte zijn waar Ana Christina zit. Hij werkt als directeur investments bij de Mexicaanse bank Bancomer (onderdeel van BBVA). Het adres van deze broer is Bart  helaas onbekend. We weten dat hij in een compound (foto) woont in de wijk Huixquilucan.

BART ROEPT DAN OOK IEDEREEN OP DIE IETS WEET OVER HUMBERTO GARCIA DE ALBA CARRILLO ZOALS ZIJN ADRES, TELEFOONNUMMER, EMAILADRES, SPORTCLUB OF WAT DAN OOK, DIT AAN HEM TE MELDEN ZODAT HIJ MET DIE INFORMATIE WEER VERDER KAN GAAN.

Al deze informatie is ook bekend  bij diverse instanties in Mexico, maar zoals al vermeld gebeurt er daar dus helemaal niets. Ondanks het feit dat er zware programma’s lopen bij de Mexicaanse Overheid om de corruptie in het land terug te dringen, blijkt dat er in hun eigen  gelederen nog steeds personen zijn die hoge posities bekleden en veel macht hebben, maar die ook corrupt lijken te zijn.

Daar het Bart niet lukt om op de normale wegen hier doorheen te komen en de politiek in Nederland er ook geen aandacht aan wenst te geven, heeft Bart besloten om dit alles kenbaar te maken bij de media en in de hoop dat er nu meer internationale aandacht komt voor deze vreselijke zaak die opgelost kan worden, maar helaas door corruptie stil staat.

Bart is niet van plan om voor corruptie te zwichten!

Maar hij doet het ook nog met een hele andere reden. En misschien nog wel een belangrijkere reden

Het leven van Ana Christina loopt namelijk gevaar bij deze familie

Haar opa, Humberto Garcia de Alba Cortes, had in de jaren 70/80 een belangrijke positie bij de overheid. Hij had een functie bij Binnenlandse Zaken en was verantwoordelijk voor de bestrijding van drugs.

Toen hij was overleden bleek dat hij, vlak voor zijn dood, zijn nalatenschap op naam van Ana Christina had laten zetten en dat deze op haar 18e verjaardag vrij zou komen. Dit veroorzaakte veel commotie binnen de familie ( Bart en zijn ex waren destijds nog getrouwd ). De familie heeft naar Bart altijd doen voorkomen dat het maar om een paar ton zou gaan, nog ontzaglijk veel geld, maar niets om me teveel zorgen om te hoeven maken.

Echter , na de onderzoeken die Bart heeft gedaan, heeft het er alle schijn van dat het wel eens om veel meer kan gaan en dat de opa tot aan zijn overlijden een bepaalde machtspositie had in Mexico. Blijkbaar is zijn werk destijds ook gepaard gegaan met veel corruptie en heeft hij zich weten op te werken op politiek niveau. Dit zou de familie graag in ere herstellen, maar zij staan voor het probleem dat de nalatenschap is toegekend aan een, op dit moment nog 10- jarig meisje, namelijk Ana Christina.

Dit baart Bart heel veel zorgen, omdat dit kan betekenen dat Ana Christina op dit moment door de familie op een bepaalde manier wordt bekeken, en dat dit wel eens de reden zou kunnen zijn dat zij onvindbaar is.

Bart kan zich ook voorstellen dat als Ana Christina niet meer zou leven het geld ook vrij komt en de familie de mogelijkheid geeft om haar macht voort te kunnen zetten.

En gezien de gehele corruptie binnen deze familie acht Bart het absoluut een mogelijk scenario. En daar maakt hij zich heel veel zorgen over!

Bart vraagt iedereen in Nederland en Mexico die invloed kan uitoefenen en de macht heeft om door deze corruptie heen te breken dan wel in staat is om deze corruptie bekend te maken in de media en daarmee de politieke onder druk te zetten, hem te helpen! Hij vecht nu al meer dan 1,5 jaar om een teken van leven van Ana Christina te vinden, echter zonder enig resultaat. Dit komt uitsluitend door de corruptie in Mexico en dat de Mexicaanse Politiek deze corrupte familie ondersteunt. Het wordt nu dan ook tijd voor een internationale politieke rel en daar roept hij iedereen op om hem te helpen!

BELONING VOOR DE GOUDEN TIP: $ 10.000,-

DIEGENE DIE BART DE GOUDEN TIP KAN LEVEREN ZODAT ANA CHRISTINA WEER GEVONDEN WORDT, KRIJGT EEN BELONING VAN $10,000. Uit te betalen in Dollars, Euro’s of Pesos.

Ana Christina moet weer gevonden worden en zij moet weer de mogelijkheid krijgen om met Bart en haar hele familie en vriendinnen contact te krijgen en  weer terug te komen naar Nederland!

Hartelijk dank voor uw medewerking!

Tekst: Bart Vos

Tekstaanpassingen: Jacques Smits

Foto AnaChristina Vos: Bart Vos

Foto’s Mexico: Jacques Smits

Hieronder een tv uitzending over deze zaak door Hart van Nederland.

Ontvoering van Nederland naar corrupt Mexico

De inlichtingendiensten hadden niet door dat ze haar zakken aan beide kanten aan het vullen was.  Zou zou Malika Karoum voor meer dan 90 miljoen achterover gedrukt hebben en geld hebben aangenomen van haar criminele contacten. Waarschijnlijk zit ze nog in Dubai, dat geen uitleveringsverdrag met Nederland heeft.

Één van de mensen die dit verhaal boven water hebben gekregen was de man achter Stichting Kinderontvoering Jacques Smits. Jacques is hierna door o.a. Bas van Hout nogal door het slijk gehaald en als onbetrouwbaar neergezet. Dit terwijl er van die twee personen er maar één niet te vertrouwen is en dat is Bas van Hout zelf. Tenminste.. Een journalist die zich laat omkopen door de onderwereld is in mijn ogen onbetrouwbaar.

Het boek van Jan Libbenga zette een helder beeld neer over Malika Karoum. Sommige puntjes bleven onbesproken maar in grote lijnen is het een betrouwbaar verhaal. En nu gaat het dus verfilmt worden. Jacques Smits schijnt zichzelf te spelen en voor de rol van Malika hoopt Paul Ruven de Marokkaanse Sana Mouziane te strikken. Mocht de film er komen dan zijn wij de eerste die bij de deur van de bioscoop staan.

Gewoon omdat het de eerste waar gebeurde spionagethriller in Nederland is en wij altijd hebben geweten dat Jacques Smits gelijk had. Waarvan akte!

Beluister en bekijk de discussie: De Leugen Regeert

Bron: VARA

Tekst: Paul Geertsma aka @mediamix_weblog

Diefstal, fraude bij bedrijven, onterecht ziekteverzuim en zelfs moordzaken: de particulier rechercheur draait er z’n hand niet voor om. Particuliere recherchebureaus floreren als nooit tevoren, maar er is nauwelijks iets geregeld. Veel privé-detectives lopen volgens het ministerie van Justitie langs de grens van de wet. Ze krijgen of kopen gevoelige informatie van ex-collega’s bij de politie, ze lappen privacyregels aan hun laars of ze gaan undercover. Zembla over het doen en laten van de private eyes.

Hondsbrutaal

Jacques Smits is particulier rechercheur. Zijn specialisme: vermiste en ontvoerde kinderen, maar ook voor een onopgeloste moordzaak draait hij zijn hand niet om. Zijn uiterlijk en voorkomen heeft onmiskenbaar iets van de bad detective uit de gelijknamige Hollywoodfilm: lange leren jas, drie GSM-telefoons en een rokertje binnen handbereik. Voormalig rijkspolitieman Smits is nauwelijks bekend, maar wel berucht. Zo ontvoerde hij kinderen in Marokko en Egypte, in opdracht van hun moeders, nadat die kinderen op hun beurt weer door hun vaders waren ontvoerd en meegenomen naar het land van herkomst. De methodes van Smits zijn hondsbrutaal en onorthodox, alleen het resultaat telt.

Tientallen gaten

We volgen Jacques Smits voor Zembla tijdens een nieuwe geruchtmakende zaak. Een ongeval met een baby in Friesland, waarbij het kind in bad is verdronken. De ouders zijn inmiddels gescheiden en Smits is door de vader gevraagd een onderzoek in te stellen. Het politieonderzoek heeft geen spoor van bewijs tegen de moeder opgeleverd, maar de vader is ervan overtuigd dat er toch een misdrijf in het spel is. Hij wil dat de zaak heropend wordt en Smits moet de bewijzen daarvoor leveren. Een objectieve blik op het complete politiedossier, dat Smits in zijn bezit heeft, roept inderdaad de nodige vragen op. Zo heeft de politie verzuimd een belangrijke getuige te horen waarmee de moeder op de ochtend van het ongeval langdurig telefoneerde. Er werd geen technisch onderzoek aan het bad verricht en geen sectie op het lichaam. Smits beseft al snel dat er in deze zaak nog genoeg uit te zoeken valt. “Er zitten tientallen gaten in dat dossier, het is summier uitgezocht door de politie”, zegt Smits

Onorthodox

Het is een doordeweekse donderdagmiddag als we met Jacques Smits in een buitenwijk van Den Haag op bezoek gaan bij een ouder echtpaar. Ze zijn belangrijke getuigen, familie van de moeder, en Smits hoop dat ze hem op het spoor zetten van het misdrijf. Smits begint zijn verhoor kalm en beheerst, maar al snel schakelt hij over op iets dat nog het best omschreven kan worden als de Zaanse verhoormethode. “We zetten zeventien man op deze zaak, we zoeken het tot de bodem uit”, schreeuwt Smits. “De waarheid moet boven tafel”. Later zal hij uitleggen dat hij bewust paniek bij de getuigen wilde veroorzaken in de hoop dat hij de verdachte daarmee onder druk zet. Onorthodox.

Quote: Jacques Smits, privé-detective: ‘Toen ik nog politieman was, mocht ik helemaal niets. Je zat het proces-verbaal te typen en de crimineel liep alweer vrij rond. Nu kan ik doen wat ik wil: misdrijven oplossen.

Meer private speurders

Jacques Smits is lang niet de enige die in Nederland particulier rechercheert. Het is een ware bedrijfstak geworden waarin drieduizend mensen werkzaam zijn. Wanneer ook de particuliere beveiliging wordt meegerekend, is het totaal aantal mensen dat zich met private opsporing bezighoudt al bijna evenveel als het aantal mensen bij de politie. Volgens recente cijfers van het Ministerie van Justitie zijn er in 2007 zelfs meer commerciële dan publieke speurders

Tegelijkertijd is er bijzonder weinig geregeld rondom particuliere recherche. De gemiddelde particulier rechercheur mag soms meer dan de politie. Hij mag bijvoorbeeld gesprekken afluisteren, mensen stelselmatig observeren met camera’s. Een politieman zal eerst toestemming aan de officier van justitie moeten vragen. Voor de Nederlandse wet staat de particulier rechercheur nu nog gelijk aan een burger, maar dat zal in de toekomst veranderen. Bij het Ministerie van Justitie broedt men op plannen om de opsporingsmethoden van privé-detectives aan banden te leggen en de controle erop te verbeteren.

Uitzending: Bekijk de documentaire online >
Bron: http://omroep.vara.nl/

“Help mij, help mij hieruit vandaan” vroeg het minderjarige meisje “ik ben meerdere malen verkracht en moet hier vandaan vluchten”.

Ongeveer 12 jaar geleden zat zij in het Brabantse dorpje St. Anthonis opgesloten en gaf aan het secretariaat van de Stichting Kinderontvoering door slachtoffer te zijn van groepssex c.q. groepsverkrachting door meerdere mannen.

Dit was mijn 1^e kennismaking met een slachtoffer van een toen nog onbekende groepering, nu genaamd “loverboys” waarover de laatste tijd gelukkig meer landelijke media aandacht wordt gegeven, mede door o.a. de Stichting Stoploverboysnu (www.stoploverboys.nu), de boeken van Maria Genova (Vrouw is hoer, man is stoer en Vrouwen te koop) en het boek van Merel van Groningen “Misleid”/Gevangen in het web van een loverboy.

Kort overleg met het secretariaat volgende omdat de intentie van deze ‘noodkreet’ geheel niet binnen het kader van de Stichting Kinderontvoering viel. Het is en blijft een minderjarige in de problemen die geholpen moet worden.

Daar zat ze dan naast me in de auto, onderweg naar Helmond waar ik een kortdurend onderkomen had kunnen regelen in een “Blijf van mijn lijfhuis”,  dit ondanks het feit dat zij een minderjarige was. Een fragiel, jong en kwetsbaar meisje zo misbruikt dacht ik TOEN nog.

Een paar maanden geleden kreeg ik een tweet van een voor mij onbekende tweep binnen met de vraag of ik Jacques Smits uit de omgeving van Arnhem was, welke ik bevestigend beantwoorde. “Ik wil je nog bedanken voor je hulp toen in St. Anthonis, toen je mij weghaalde uit die ellende”.

Nadat ik haar toen in Helmond had afgezet hoorde ik een paar dagen later dat zij met de Noorderzon was vertrokken, waarna ik niets meer van haar vernomen heb, dus ik was verheugd om haar weer op Twitter te ontmoeten.

Op het moment dat zij mij eerder vermelde tweet stuurde, was er net een breuk ontstaan tussen mij en een organisatie die opkomt voor slachtoffertjes van kinderporno en kindermisbruik in Utrecht. De dame achter deze organisatie is toen “onderuit” gegaan met betrekking tot de landelijk op Twitter  schokerende @Sannafavaron1 hoax, lees hiertoe http://www.axioma.nl/blogs/thomas-braun/1019/

Nog nooit had wie dan ook in Twitterland deze Sanna Favaron persoonlijk of per telefoon gesproken, maar de vrouw achter deze organisatie had als enige diepgaande telefoongesprekken met deze niet bestaande Sanna Favaron gehad. Bij hoog en bij laag bleef ze in haar gelijk volhouden en er moest maar een bewijs komen dat Sanna nooit had bestaan of niet van die brug was gesprongen.

Vanaf dat moment, het moment dat ik haar op Twitter met haar ‘waanzin’ confronteerde, was de breuk daar en er bleef dan ook niets heel van mij als zij op Twitter haar gal over mij ging spuwen.

Het slachtoffer had ook tweetcontact met haar en zo ging er een balletje rollen. De hulpverlener zoals in de 1^e alinea vermeld waarschuwde mij voor het zgn slachtoffer, ik zou haar verleden maar eens moeten nagaan om mogelijk niet de dupe van haar intenties te worden.

Al speurende kwamen er de meest ‘rare’ berichten bij mij binnen, wanneer ik deze dubbelde kwam ik op eensgelijk resultaat, waarna ik het slachtoffer ging confronteren met het feit dat ik een onderzoek naar haar verleden ging doen, terwijl zij niet wist dat dit al had plaatsgevonden.

Mijn mailbox stroomde vol met tips over en foto’s van dit vermeende slachtoffer en ondertussen zetten zij samen met de Utrechtse gekwetste dame een leuke “hetze” op Twitter tegen mij op, waarbij zelfs mijn inzet inzake de Malika Karoumzaak http://www.nu.nl/boek/2397242/paul-ruven-verfilmt-klopjacht-malika.html niet ongemoeid werd gelaten, zonder dat zij zich maar ooit iets in deze zaak hebben verdiept.

Berichtgevingen per twitter leerde dat zij nu slachtoffer van seksueel geweld zou zijn in het huis waar zij nu zou wonen ….. een bekend verhaal dat al eerder vanuit andere woonadressen naar voren is gekomen, tot aangiftes van verkrachting aan toe, welke (voor zover ik kan en mag natrekken) allemaal zijn geseponeerd.

Twitterberichten bleven over en weer gaan. Toen de geloofwaardigheid van het vermeende slachtoffer in het geding kwam, zag ik opeens een twitterbericht van haar dat zij op bed lag met een mogelijk hartinfarct. Twee van haar trouwe tweeps reageerde precies zo zoals zij wilde, aandacht, medelijden en de strelende hand biedend.

Over die zogenaamde hartinfarct heb ik niets meer terug kunnen lezen, het vurige twittercontact tussen de Utrechtse ‘weldoener’ en het slachtoffer is sterk afgenomen, haar 2^e trouwe (mannelijke) tweep heeft mij te kennen gegeven niet meer in haar verhaaltjes te trappen.

Berichten van andere ECHTE slachtoffers loverboys liegen niet over haar, haar leven blijkt alleen uit list, leugen en bedrog te bestaan, waar naïevelingen met beide benen instinken.

Nu probeerde zij bij een bij mij bevriende tweep haar ‘zwangerschapsspelletje’ te spelen, deze bevriende tweep had van mij al waarschuwende info ontvangen toen ik zag dat er een tweetcontact tussen hen beide ging ontstaan, waarop zij mij informeerde over de tweets van dit ‘slachtoffer’.

Via een omweg, omdat zowel de Utrechtse weldoener als het slachtoffer mij op twitter geblocked hebben, kwam de informatie bij het slachtoffer terecht dat mijn bevriende tweep NIET in haar zielige verhaaltjes moest trappen.

Het antwoord van de ‘zwangere’ tweep was weer eenvoudig “ik laat het toch weghalen”.

Ik wens alle slachtoffers loverboys enorm veel sterkte wanneer zij de knoop doorhakken en zich loswurmen van hun loverboy, de weg naar en nieuw leven staat voor jullie open, zeker als jullie uit de slachtofferrol vandaan komen, hou hierbij het verziekte voorbeeld van de in deze blog beschreven ‘slachtoffer’ in je achterhoofd, want zo kom je nooit los van je ellende.

Niets dan respect voor deze vechters voor een nieuw bestaan.

Voor velen blijkt dit soort geweld tegen kinderen een ‘ver van hun bedshow’ te zijn, dan denk ik alleen maar “gelukkig wel” doch daar tegenover denk ik dan direct ‘sluit je ogen niet voor deze misselijkmakende misdrijven, want het kan het kind van uw buren overkomen’.

Maar er bestaat ook nog een andere vorm van geweld tegen kinderen dan alleen het fysieke zoals in eerdere 2 alinea’s vermeld, dat noemt men het geestelijk geweld welke op kinderen wordt toegepast door ouders die in echtscheiding liggen of reeds gescheiden zijn.

Het kind wordt door volwassen gedurende of na een (v)echtscheiding gebruikt als wapen om elkaar om de meest gevoelige plaats te raken, dat is hun ‘liefde’ voor het kind, waarbij zij gemakshalve uit woede en haat dit zelfde kind keihard pijnigen om hen de omgang met de andere ouder te verbieden of tegengaan.

Als basis moet altijd gelden dat een kind tijdens en na een echtscheiding NIMMER het kind van de rekening mag worden omdat een kind (gemaakt in liefde en onschuldig geboren) RECHT op allebei de ouders heeft. Geen enkele ouder heeft het recht om dit recht aan het kind te ontnemen.

De meest schrijnende verhalen passeren soms mijn beeldscherm, een ouder die denkt het zo goed met het kind voor te hebben, geen omgang met de andere ouder toe te staan omdat deze in de ogen van desbetreffende ouder slecht en niet goed voor het kind is.

Dan komen we bij de kern van deze korte blog, wanneer een ouder het kind omgang met de andere ouder ontzegt, dan maakt deze zich schuldig aan artikel 300 lid 4 van het Wetboek van Strafrecht, welke duidelijk schrijft:

“Met mishandeling wordt gelijkgesteld opzettelijke benadeling van de gezondheid.”

Onder ‘gezondheid’ valt in deze ook de geestelijke gezondheid, zeker bij een kind die zo in een voor hem/haar geestelijk uiterst ongezonde situatie wordt gedwongen, door de oplegging van een ‘contactverbod’ met de andere ouder.

Denk goed na alvorens u uw eigen kind geestelijk gaat schaden, de nadelige effecten kunnen voor het kind enorm zijn en nog jaren voortduren.