DutchEnglishFrenchGerman
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn

“Gemis van kinderen door echtscheiding.”

Gepost op 12 juni 2012 | 0 Reacties

Mensen die dicht bij mij staan weten er uiteraard wel wat vanaf, maar jarenlang heb ik dit meer voor mezelf gehouden. Waarom? Wellicht om confrontatie te vermijden, om de goede lieve vrede te willen bewaren, om andere niet te belasten met mijn emoties…… En zo zijn er nog een aantal redenen die ik me kan bedenken. Maar vandaag is de tijd aangebroken dat ik vind dat ik mijn patroon wil doorbreken en hoop hiermee anderen die zich hierin herkennen een hart onder de riem te steken.

Voor vier jaar terug heb ik na lang twijfelen de knoop door gehakt. Ik was diep ongelukkig in een relatie, ik voelde me gevangen, beperkt, totaal niet mezelf en zag mezelf steeds verder wegglijden. Als ouder wens je je kind al het geluk van de wereld, maar ook dat hij of zij bij zowel vader en moeder kan opgroeien. Maar bij een partner blijven alleen omwille van de kinderen is voor mijn gevoel niet het “juiste” wat ik kon doen, dat is niet wat ik als ouder mijn kind zou willen meegeven. Ik wilde niet het voorbeeld aan hen zijn, dat wanneer zij zich later in een relatie ellendig voelen, daarin zouden blijven. Hoe moeilijk het ook was tot hier en niet verder, want het was geen gezonde situatie, voor niemand niet.

Totaal uitgeput en met tussenkomst van instanties als jeugdzorg en de Raad voor de Kinderbescherming heb ik ermee ingestemd om bij mijn ouders te gaan wonen, met het vertrouwen dat de kinderen vier keer week bij mij zouden zijn. Wanneer dit zwart op wit is vastgelegd door de Raad voor de Kinderbescherming dan zou ik er toch vanuit mogen gaan dat deze afspraken worden nageleefd. Dat is wat men zou denken, maar helaas is het omgekeerde het geval. Ik zag de kinderen niet……. rechtszaak na rechtszaak, beschikking na beschikking. Van 4 keer per week, naar 2 weekenden in de maand en nu naar 1 keer een dag in de maand van 11:00 uur tot 19:00 uur. De afspraken werden steeds minder gunstig, omgang werd minder lang en komen tot op heden niet van de grond. Ik kan de keren dat ik de kinderen in de afgelopen 4 jaar heb gezien op twee handen tellen.

Uiteraard wat ik hierboven heb omschreven is summier. Ik ga er niet over in detail, want het is niet mijn bedoeling om verwijten te uiten. Waar twee “strijden” zijn twee “schuld” laat ik dat voorop stellen. En een verlaten partij krijgt ook veel voor zijn of haar kiezen, een scheiding komt erg rauw op iemands dak. Scheiden is voor niemand leuk waarbij de emotie in veel gevallen erg hoog op kunnen lopen. Als ik het over mijn emoties heb dan speelt verdriet, leegte, het gemis van de kinderen de boventoon. Als mensen me wel eens vragen hoe het met me gaat en met de kinderen, dan houd ik het vaak liever kort. Wanneer ik vertel dat ik ze niet zie, dan valt hun mond open van verbazing. Vaak wordt mij gevraagd “hoe kan dat, dat een moeder haar kinderen niet ziet? In Nederland heeft een moeder toch meer rechten dan een vader als het om de kinderen gaat?” Tja mensen, ook moeders kan dit overkomen. Laatst werd mij door een kennis vertelt dat vaders er meer mee in de media treden en moeders het juist uit schaamte of angst niet openbaar maken. En laat ik hier nu eens verandering in willen brengen…… en uiteraard wil ik ook voor vaders die hun kinderen niet zien dit weer eens extra onder de aandacht brengen.

Of je nu vader of moeder bent die zijn of haar kind(eren) niet ziet, voor een ieder is het even hartverscheurend. Dit verdriet gun je bij wijze van je ergste vijand niet. Strijd in een relatie of na een scheiding tussen ouders, moeten tussen ouders blijven. Zelf, als kind van gescheiden ouders, vind ik dat kinderen niet in een positie moeten worden gedrukt, dat ze belast worden met conflicten tussen vader en moeder. Kinderen moeten niet het gevoel krijgen te moeten kiezen tussen ouders, maar de vrijheid hebben om van beiden te houden en met beiden om te gaan. Door mijn opleiding en ervaring als life coach / stress counselor heb ik voor mezelf een manier gevonden met het gemis om te kunnen gaan. Dit neemt niet weg dat ik geen gevoel van gemis of verdriet ervaar, integendeel. Ik ben ook maar een mens, gelukkig wel!

Nogmaals uit het diepst van mijn hart hoop ik dat niemand zijn kinderen hoeft te missen, maar jammer genoeg komt het nog steeds voor ook in Nederland. Ben je iemand die zichzelf in bovenstaande herkent? Of ken je iemand die dit ook doormaakt? Wellicht helpt het je of een ander wanneer je jouw verhaal of mijn persoonlijke blog deelt….. Mijn grootste wens is natuurlijk dat mijn kinderen snel weer bij me zijn en dat ik hun kan vertellen dat het nooit mijn intentie is geweest met de echtscheiding hun verdriet te doen en dat ik zielsveel van hun hou. Ze zijn mijn alles!!

Tineke Boonhof


Laat een reactie achter.





*