DutchEnglishFrenchGerman
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn

Jacht op Herman Ploeger, veroordeelde kinderontvoerder in Gyuana (vervolg)

Gepost op 4 september 2011 | 0 Reacties

Guyana – Georgetown

Middels deze blog zal ik proberen de nuchtere feiten en omstandigheden van mijn ervaringen en bevindingen in Guyana te omschrijven, edoch de uiterst schrijnende situatie aldaar (met de wetenschap dat daar 2 Nederlandse kinderen tegen wens en wil door en ontvoerder worden vastgehouden) zal niet kunnen voorkomen dat mijn rapportage hier en daar met een “menselijk gevoel” meer persoonlijk beschreven zal worden.

De moeder van Herman Ploeger (Mw. Weites uit Klazienaveen) en “consorten” hebben getracht te doen overkomen dat Herman NIMMER in Guyana is geweest en in Marokko zou zitten. Met deze uitspraak heeft zij duidelijk te kennen gegeven frequent contact met haar zoon (direct of indirect) te hebben, waarbij ik het gevoel blijf houden dat zij mogelijk ook op financiële manier haar zoon blijft ondersteunen in deze ontvoering en zich daarbij schuldig maakt aan het onderhouden van de voortduring van deze ontvoering.

Zoals te doen gebruikelijk kan ik, juridisch onderbouwd, aantonen dat Herman in Guyana aanwezig is geweest en/of nog aanwezig is, waardoor tegelijk aantoonbaar is geworden dat de wederpartij (Ploeger-Weites) middels leugens deze ontvoering gestaan wenst te houden.

Na zo een 15 dagen in Guyana aanwezig te zijn geweest staat het voor mij nu als een paal boven water dat Herman Ploeger echt geestesziek is, want om met 2 Nederlandse kinderen in zo een land (negorij) te gaan leven gaat iedere gedachtegang van “redelijkheid” te boven. Hierbij denkt de ontvoerder geheel niet aan het al goede wat een vader zijn kinderen wil toewensen (zoals hij middels de media in het verleden getracht heeft te doen overkomen), waarbij het egoïstische gedrag van hem (om hoe dan ook de kinderen bij de moeder weg te houden) overduidelijk de boventoon voert.

Voordat wij naar Guyana konden vertrekken moesten wij bij de G.G. & G.D. meerdere preventieve injecties krijgen om dit land binnen te kunnen reizen. Dit i.v.m. de voorkoming van het oplopen van de diverse ziekten welke in dit land aanwezig zijn.

Heeft Herman de verantwoording gehad om zijn kinderen hier ook tegen te beschermen, ik betwijfel dit ten zeerste omdat hiermee een aardig kostenplaatje naar boven komt en wij ook de ervaring vanuit Venezuela hebben dat hij geen geld voor medicijnen voor beide kinderen wilde investeren.

De voorbereidingen om naar Guyana te gaan hebben heel wat voeten in aarde gehad. Het leggen van contacten met overheidsinstanties aldaar liep geheel niet vlekkeloos, eerder gezegd verliepen deze uiterst stroef omdat er nimmer enig bericht retour kwam op mijn HONDERDEN telefoontjes en e-mailberichten richting Guyana.

Aneta moest ook nog een visum verkrijgen om Guyana binnen te mogen komen. Alleen al om contact met de Ambassade van Guyana te krijgen moest ik tientallen e-mails en telefoontjes naar Brussel verzenden, totdat ik de “stoute schoenen” heb aangetrokken en direct met Aneta naar Brussel ben vertrokken om onaangekondigd deze Ambassade binnen te stappen voor een visum.

Aldaar bleek men (natuurlijk) op de hoogte te zijn van de ontvoeringproblematiek in hun land door Herman Ploeger en, nu achteraf gezien na het bezoek aan hun land, blijkt deze geheel geen hoge prioriteit gehad te hebben omdat men in dit land kampt met DAGELIJKSE ontvoeringen, waarbij vuurwapengeweld geheel niet geschuwd wordt, met afpersing en “mensen” (kinder)handel als intentie.

Kapitaalkrachtige buitenlanders (Amerikanen) die kinderloos blijven kunnen in dit land HELAAS op de “vrije markt” alles kopen wat zij maar wensen. Voor bedragen van $ 10,000 worden er Guyanese kinderen verkocht aan “kinderzoekende” stellen. Wat zal een blank, jong Nederlands kind, met blonde haren en blauwe ogen dan wel niet op deze “markt” opbrengen? Daar moet je niet bewust over nadenken, maar toch spelt deze gedachte mee als je in dit land aanwezig bent of geweest bent.

Welk risico lopen Tim en Pascal niet om ook ontvoert te worden, met alle gevolgen van dien, denkt Herman hier wel aan of laat hij dit ook maar voor wat het is, waar zit zijn verantwoordingsgevoel? Hier kan nog veel dieper op in gegaan worden, maar daar verander ik op dit moment toch niets aan.

Binnen 45 minuten hadden wij het visum, zodat de rest van de afreis geregeld kon worden. Desbetreffende zaakgelastigde zou contact opnemen met de geijkte instanties in Guyana met het bericht dat wij één dezer dagen het land zouden binnen reizen op zoek naar Tim en Pascal.

Verbazend was dat deze zaakgelastigde inmiddels wel ALLES wist wat ik in Guyana had ondernomen, wie ik had gebeld en wie ik allemaal per e-mail om informatie en/of assistentie had verzocht. Een teken dat ik toch wel de juiste weg had ingeslagen.

De vliegtickets waren snel geregeld zodat wij op dinsdag 18 juni 2002 naar Guyana konden vertrekken om daar op dezelfde avond rond 23.00 uur te arriveren, tijdsverschil met Nederland is – 6 uren.

De vliegreis naar Guyana is een verhaal apart, we zijn 23 uur aan het reizen geweest en dat was en echt slopende ervaring.

Zoals door de Hoofdcommissaris van Politie te Georgetown telefonisch toegezegd stond er een rechercheur op ons te wachten op het vliegveld van Georgetown en deze heeft ons naar het hotel in Robbstreet gebracht.

De volgende ochtend (19 juni) zijn we samen met “Lloyd” (rechercheur van de Criminele Inlichtingen Dienst politie Guyana) en Thomson (onze rechercheur/chauffeur, beschikbaar gesteld door de politie aldaar) in de vroege ochtenduren direct naar het Nederlands Consulaat gegaan om daar een gesprek met de consul dhr. Fredericks aan te gaan.

Helaas was hij niet aanwezig, waardoor wij eerst een meerdere lagere scholen en crèches zijn gaan bezoeken in de hoop Tim en/of Pascal daar aan te treffen. Meerdere (8 á 10) overheidsscholen en particuliere scholen bezocht, edoch zonder succes. Daarna naar het Ministerie van Onderwijs gereden en aldaar de boeken van dit Ministerie doorzocht opzoek naar de namen Tim en Pascal Ploeger.

Gebleken is dat Tim en Pascal NERGENS officieel onderwijs volgen c.q. enige educatieve scholing krijgen, wat inmiddels voor Tim in Nederland en Guyana verplicht is en Pascal middels een Nederlandse crèche al zou krijgen.

De consul wist inmiddels van ons bezoek af omdat ik de Ambassade in Paramaribo had geïnformeerd over onze komst naar Guyana. Hij heeft vanaf het moment dat hij informatie van mij heeft ontvangen (van ongeveer 6 maanden geleden) middels meerdere Nederlanders in Georgetown getracht informatie over Herman en de kinderen te vergaren, doch niets aan HARDE informatie binnen gekregen.

Hij kon ons doorverwijzen naar Ben ter Welle, een Nederlander die in Georgetown werkt en een groot netwerk van Nederlanders om zich heen heeft. Ben opgezocht en met hem een gesprek gehad. Ben heeft van Herman gehoord, o.a. middels al mijn e-mailberichten naar Guyana maar ook middels Ringer van Dijk die werkzaam is voor Boskalis Nederland, wiens aandacht achteraf op Herman gevestigd werd nadat ook hij mijn e-mailberichten onder ogen gekregen heeft.

Ringer heeft Herman 1 maal in Georgetown gesproken nadat zijn vrouw Herman in een winkel had ontmoet waarbij haar opviel dat Herman Nederlands sprak. Herman hoorde dat Ringer naar Venezuela zou gaan en wilde graag zijn Bolivares uit Venezuela met hem wisselen voor Guyanese Dollars.

Deze transactie heeft begin december 2001 in Georgetown plaatsgevonden, waarbij Herman het niet kon nalaten om DIRECT het verhaal te verkondigen zijn de moeder van beide kinderen aan kanker overleden zou zijn. Deze confrontatie met dit verhaal in Guyana kwam wederom als een harde klap in het gezicht voor Aneta aan. Niet alleen in Venezuela werd zij hiermee geconfronteerd, maar nu ook in Guyana.

Ringer gaf tevens te kennen dat Herman graag wilde weten of er voor hem mogelijk werk mogelijkheden waren in Suriname, waarop Ringer geen antwoord gegeven heeft omdat hij Herman maar een “vreemde” man vond.

Direct naar de Ambassade van Suriname gereden en daar met de zaakgelastigde gesproken. Hij wist ook al van mijn zoektocht af, omdat ik ook de Surinaamse autoriteiten bij voorbaat had geïnformeerd dat Herman mogelijk vanuit Guyana zou proberen de grens naar Suriname over te steken.

Herman was niet bekend bij deze Ambassade en deze zaakgelastigde heeft toegezegd nimmer enige vorm van visum aan Herman af te geven om Suriname binnen te komen. Deze zou ook contacten leggen met zijn regering in Paramaribo omtrent de mogelijkheid van een illegale grensoverschrijding door Herman met de kinderen.

Na enig zoekwerk kwamen wij in een hotel terecht, welke bekend staat als hotel voor criminelen, drugsverslaafden en pushers/dealers, genaamd het Woodbine Hotel, gelegen aan de 41-42 New Markerstreet te Tigerbay/Georgetown.

De receptioniste aldaar herkende Herman de kinderen direct van de getoonde foto’s. Zij kon verklaren dat H. en de kids van 28 November 2001 tot 3 december 2001 in dit hotel zijn verbleven. Kosten $ 300.=

Dit komt overeen met de verkregen informatie van de Immigratiedienst van Guyana, waarbij schriftelijk is vastgelegd (waarvan kopie in mijn bezit) dat H. en de kids op 28 november 2001 middels een vlucht vanuit Carácas Guyana zijn binnengekomen en als opgegeven woonadres: 18 Long Diamond, East Diamond/Demerara – Georgetown en/of 18 Kentstreet, New-Amsterdam (het kantooradres van DHL te New-Amsterdam) Kosten vliegreis $ 350.=

Herman heeft dit hotel verlaten nadat hij bij DHL in Georgetown de door hem vanuit Porlamar (Isle de Margarita/Venezuela) verzonden gestolen desk-topcomputer, beeldscherm, toetsenbord, printer etc. had opgehaald. E.e.a. is nagetrokken bij DHL te Georgetown en dit blijkt juist te zijn. Verzendkosten $ 600.=

Op het adres is Long Diamond blijken een aantal Pakistaanse mannen woonachtig te zijn die Herman nimmer gezien hebben en hem ook niet kennen. Verbazend blijft wel dat Herman bij binnenkomst in Guyana DIRECT dit adres als woonadres heeft opgegeven, hoe hij hieraan gekomen is blijft een vraagteken doch zal in de toekomst (na zijn aanhouding) wel duidelijk worden.

Aldaar een buurtonderzoek verricht, welke aan informatie gaf dat een buurvrouw, 2 “deuren” verder, Herman en de kinderen op 17 juni nog heeft zien lopen in de richting van de weg, alwaar hij in de bus is gestapt richting Georgetown.

De hele “wijk” aldaar doorzocht, doch zonder resultaat.

Donderdag 20 juni 2002

Naar New-Amsterdam gereden (3 uur rijden) en daar mijn vervolgonderzoek opgestart omdat ik in Nederland als laatste informatie had verkregen dat hij zich in deze omgeving zou ophouden, wat wederom werd bevestigd door zijn aanmelding bij de Immigratiedienst van Guyana met als 2e verblijfadres 18 Kentstreet aldaar.

In het Parkway Hotel in New-Amsterdam werd de bevestiging verkregen dat Herman en de kids van 3 t/m 10 december 2001 in dit hotel zijn verbleven. Na de 1e nacht heeft Herman een andere kamer moeten nemen omdat deze kamer te duur was (geldgebrek) waardoor hij naar een kamertje ging welke de helft van de prijs was. Al met al heeft hij gedurende dit verblijf ongeveer $ 560.= voor onderdak in dit hotel moeten uitgeven.

In dit hotel heeft Herman wederom DIRECT kenbaar gemaakt dat zijn vrouw in Nederland aan kanker overleden was en daarom met de kinderen “reizende” (lees zwervende) was. Aneta kreeg klap op klap na het horen van deze schrijnende informatie.

De kinderen werden als “lastig” omschreven omdat zij het hotel niet mochten verlaten van Herman en dus constant over de gangen aan het rennen waren, wat overlast bezorgde aan de andere hoelgasten.

De receptioniste kon vermelden dat Herman op zoek was naar een baan als computerleraar en/of -monteur en dat hij mogelijk een baan in deze richting gevonden had bij één van de computerzaken in Pittstreet – New Amsterdam. Bij nader onderzoek in Pittstreet werd de informatie verkregen dat Herman aan het begin van deze week nog gesolliciteerd heeft bij de p.c.-shop “Plug en Play”, alwaar hij DIRECT werd herkend van de getoonde foto’s door de verkoopster van deze zaak.

Wederom weer het verhaal moeten aanhoren dat Herman zijn vrouw aan kanker overleden zou zijn.

Herman had meerdere computeronderdelen in een zak, welke hij te koop had aangeboden wat voor mij een bevestiging was dat hij naarstig op zoek was naar financiële middelen, want ondanks de armoede in dit land zijn de hotelkosten hoog, vooral als je ook nog dagelijks 3 monden moet vullen.

In deze computerzaak werd vernomen dat Herman te kennen had gegeven in Corriverton woonachtig te zijn, en hij alleen telefonisch bereikbaar zou zijn middels een houtzagerij welke in de buurt van zijn verblijfplaats aanwezig zou zijn.

Herman zou schuil gaan onder de bijnaam “de Popcornman“.

Lloyd heeft 2 verpleegkundigen aangesproken en deze zouden Herman recentelijk in de nabijheid van Kentstreet hebben zien lopen, waarbij zij het al vreemd vonden alleen een man met 2 kinderen te zien, zonder aanwezigheid van een vrouwspersoon.

Onze reis werd voortgezet naar Corriverton wat wederom 2 uren rijden was. Het was al donker toen wij in Corriverton aankwamen (zonsondergang iedere avond rond 18.00 uur)

De diverse “hotels” bezocht met de foto’s van Herman en de kids, doch van niemand een bevestiging gekregen van zijn aanwezigheid.

Waneer Herman hier ergens met de kinderen zou zitten, dan is hij werkelijk aan het einde van zijn (financiële) latijn, want hier “wonen” is net als de junks in Amsterdam (NL) op straat en dat kan een “liefhebbend” vader zijn kinderen toch nimmer aan willen doen. De bij mij aanwezige foto’s kunnen dit bevestigen wat voor een negorij het hier is.

Op mijn verzoek naar de politie in Corriverton gegaan om aldaar een gesprek aan te gaan. Foto’s van Herman en de kinderen achter gelaten. De politie alhier zullen direct tot aanhouding overgaan wanneer zij Herman ergens zullen aantreffen.

Besloten om de nacht in de auto door te brengen omdat het te gevaarlijk is om gedurende de nachturen naar Georgetown te rijden. Thomson en Lloyd hebben op het politiebureau geslapen en Aneta en ik hebben de nacht in de auto doorgebracht, en dat hebben wij geweten.

Vrijdag 21-06-2002

Afgelopen nacht hebben wij in de auto geslapen op het terrein van de politie in Corriverton. Lloyd en Thomson hebben gebruik gemaakt van de overnachtingruimte binnen het bureau. Dat wij in de auto geslapen hebben, dat hebben wij geweten….omdat wij ongeveer 100 meter van de rivier af zijn die tussen Guyana en Suriname door loopt en rond ons allemaal rijstvelden zijn, wemelt het hier van de uiterst nare muggen die ons volledig hebben lekgestoken en leeggezogen hebben, dus van slapen is weinig gekomen.

Vanaf hier kunnen wij de “kust” van Suriname zien en het is uiterst gevaarlijk om gedurende de avond- en nachturen je hier op “straat” te begeven, vandaar onze overnachting op het politie-compound.

Een hotel is hier ook niet alles…ingetrapte deuren, kamers zonder deuren, kakkerlakken, slangen, enge beestjes etc. etc. zijn hier normaal, maar niet voor ons.

Omstreeks 05.30 uur zijn we “Springlands” binnengereden, dit is het “eigendom” van de “backtrackers”. Dit zijn de mensensmokkelaars die tegen betaling van $ 1,000.= per persoon mensen tussen Guyana en Suriname (v.v.) illegaal overbrengen.

 

Gelukkig was het vroeg in de ochtend en waren deze “backtrackers” nog allemaal aan de Guyanese kant van de rivier. Onder aanwezigheid van Aneta met deze mensen gesproken, hen foto’s van Herman en de kids laten zien.

Niemand herkende Herman en/of de kinderen en niemand heeft hen naar Suriname overgebracht. Door de aanwezigheid van Aneta zagen zij hoe Aneta leed onder het “verlies” van haar kinderen. Kinderen zijn hier net zo heilig als Venezuela waardoor zij ons hebben toegezegd Herman en de kids NIMMER naar Suriname over te varen doch direct de politie te waarschuwen bij aantreffen.

De politie kon vermelden dat “backtrackers”, ondanks hun illegale praktijken, mensen van eer zijn en zich aan hun afspraken houden, zo kunnen wij ook op deze afspraak rekenen, zij zullen zich hieraan houden.

Voor het geval dat…..toch maar contact gelegd met de “customs”, deze door Lloyd laten inlichten over de situatie. Deze “customs” dragen alleen zorg voor de “illegale invoer” van goederen vanuit Suriname waarover men belasting moet betalen en zijn houden geen toezicht op de illegale binnenkomst of vertrek van mensen, doch in dit geval zullen zij nauwlettend in de gaten houden of niemand met een gelijkend uiterlijk van Herman en/of de kinderen middels “backtrack” Guyana willen verlaten.

Zowel de “backtrackers” als “customs” hebben de foto’s van Herman en de kids gekregen en eerstgenoemden zullen hun “collega’s” aan de andere kant van de rivier ook informeren.

De “backtrack”-weg naar Suriname is nu ook afgesloten als iedereen zich aan de gemaakte afspraken zal houden.

Op de terugweg van Springlands naar Georgetown nog 2 politiebureaus aangedaan en aldaar hen geïnformeerd over de ontvoering van beide kinderen. Ook zij zullen de zaak nauwlettend in de gaten houden en direct tot aanhouding overgaan bij aantreffen van Herman en de kinderen.

In New-Amsterdam nogmaals een bezoek gebracht aan “Plug & Play” in Pittstreet. De verkoopster heeft haar moeder gebeld, want deze had nog enige informatie voor ons.

De moeder kon ons vertellen dat zij Herman afgelopen woensdag (19 juni is gisteren) in de bus heeft gezien van New-Amsterdam naar Corriverton en dat zij met hem heeft gesproken op de ferry van Cotton Tree naar New Amsterdam.

Herman heeft geprobeerd om op een dusdanig overdreven manier “vrienden” op de ferry en in de bus te maken, dat iedereen afstand van hem nam omdat zij extreem achterdochtig werden over zijn gedrag en daardoor kon zij hem “piekfijn” herinneren. Hij had overigens de kinderen NIET bij hem.

Gedurende de middaguren naar GT&T (Guyana Telecom & Telegrafie) gegaan om daar hopelijk inzage te krijgen in de telefoonverbindingen en e-mailberichten van Herman Ploeger. ALLE verbindingen in Guyana lopen via het hoofdkantoor in Georgetown.

Zonder officieel schriftelijk verzoek van een “overheidsinstantie” kon men ons niet toelaten tot deze gegevens, dus direct naar de Nederlandse consul gegaan met het verzoek om in het kader van het onderzoek dit verzoek te schrijven, aldus heeft plaatsgevonden.

Zaterdag 22-06-2002

Omdat Lloyd het weekend vrijaf had hebben wij besloten dit weekend ook geen actie te ondernemen. Wel heb ik met Aneta overleg gepleegd inzake het inschakelen van de media. Dit mede gezien omtrent het feit dat er nu toch wel een “praatje” rondgaat en ik Herman niet de kans wil geven om middels zijn “waterval”-achtige vorm van leugens en bedrog zichzelf schoon te kunnen praten t.o.v. de eventuele mensen die hem benaderen met vragen over het ingestelde onderzoek.

Middels de media kunnen wij een grote groep van inwoners benaderen en hen de waarheid vertellen over hoe het allemaal gelopen is en dat Aneta NIET aan kanker is overleden, zoals hij ook hier overal loopt rond te vertellen.

Wanneer de mensen nu de waarheid kunnen lezen, komen er mogelijk reacties vanuit de bevolking die het onderzoek kunnen bespoedigen, waardoor wij geen kans lopen hetzelfde probleem te krijgen als in Venezuela, waar hij de kans gekregen heeft te kunnen vluchten.

Hoe meer mensen zijn gezicht (en dat van beide kinderen) kunnen zien, hoe meer mensen ons of de politie kunnen waarschuwen waar hij zit. Een blanke met 2 blanke kleine kinderen moet wel opvallen in deze negroïde gemeenschap, want blanke mensen vallen hier op als een fles melk in een doos met Chocoladerepen. Blanke mensen zijn hier op 1 hand te tellen, zodoende.

Vanuit Nederland had ik inmiddels al contacten gelegd met de Chef-Editor van de Guyana Chronicle (één van Guyana grootste dagbladen) en deze was genegen een stuk uit te brengen.

Met dhr. Khan contact opgenomen. Hij was verrast dat wij al in Gyuana aanwezig waren en hij heeft direct één van zijn “topverslaggevers” met een fotograaf naar ons hotel gezonden. Deze verslaggever hebben wij het hele verhaal verteld, de officiële documenten laten inlezen waarop hij (na kort contact met dhr. Khan) een voorstander was van de hele voorpagina van zondag, waarbij tevens pagina 2 en een deel van pagina 3 gereserveerd zou worden.

Het dagblad “Stabroek” werd door mij ook gebeld en ook vanuit hun kwam een verslaggever die het hele verhaal heeft opgenomen om deze in hun zondaguitgave op de voorpagina af te drukken.

Zondag 23-06-2002

Om 06.00 uur had ik al 4 uitgaven van de Guyana (Sunday) Chronicle in mijn bezit met 4 grote foto’s van Aneta, Herman en de beide kinderen op de voorpagina. Het HELE verhaal is afgedrukt met als gevolg dat NIEMAND meer vragen over de waarheid zou kunnen hebben en Herman aan de muur genageld is.

Ook in het dagblad Stabroek stond het verhaal op de voorpagina met een vervolg op de 2e pagina. Ook hier zijn de foto’s geplaatst van Herman en de kinderen.

Artikel in de Guyana Chronicle:

Alleged child abductor tracked here
— in search that started in Europe a year ago
`I don’t hate him. I don’t love him anymore. I just want my kids back’ – mother Aneta Joanna Szadkowska
by Mark Ramotar

AN ALLEGED child abductor has been tracked here from the Netherlands in a search that began almost a year ago spearheaded by a Dutch Criminologist and `child tracker’ and that has covered several countries in Europe and Venezuela.
Dr. Jacques H. Smits, the specialist Criminologist and `child tracker’ is in Guyana with the mother of the two abducted children, Ms. Aneta Joanna Szadkowska, 30, as they travel from country to country searching for the two, aged three and four.
Herman Roelf Ploeger, 34, a Dutch national, allegedly fled the Netherlands a year ago with his two children even though he lost parental custody on four separate occasions during a bitter divorce in his country’s court system, Smits told the Chronicle yesterday.

The abduction case has attracted the attention of the mainstream media in the Netherlands and law enforcement agencies in several countries, he said.
Smits, who has been on the case for some nine months now, said he has conducted investigations and searches in countries such as Spain, Belgium, Germany and Italy for Ploeger who is wanted by the Dutch Police, by the Venezuelan law enforcement agency and by Interpol (the international Police organisation) worldwide for “international child abduction”.

The kidnapped children are Timotheus Witold Ploeger who was born at Enschende, Netherlands on December 27, 1997 and Pascal Roelf Ploeger, born at Assen, Netherlands on June 16, 1999.

Their parents, Szadkowska (a Polish national) and Ploeger were married on October 3, 1997 in the Netherlands where they settled and lived together for about three years, Smits said.

They officially divorced on September 12, 2000 with the court awarding Szadkowska custody of the two children on four separate occasions, the last time by the Supreme Court in Holland, he said.

Szadkowska told the Chronicle yesterday that her ex-husband lost custody of the kids all four times.
Smits, who was with her yesterday, showed this newspaper copies of the court documents confirming this.

The last time Szadkowska saw her two children was on June 24, 2001 when Ploeger kidnapped and disappeared with the kids.

Smits said he eventually tracked the wanted man to Margarita, a tourist island off the Venezuela coast in September last year.

Ploeger, however, managed to escape with the kids after he allegedly “paid off” some people there.
Smits said that while in Margarita Island, Ploeger reportedly told the children – and others he met on the island – that their mother (Szadkowska) died of cancer last year.

“This is not true. The mother is in perfect health and wants her children back more than anything,” Smits told the Chronicle in the presence of Szadkowska, who is not as fluent in English as she is in Dutch and Polish.

Ploeger was born in Winschoten, Netherlands on August 6, 1968. His passport number is N88022744 and his Social Security Number is 110933084, Smits said.

 

He, however, noted that Ploeger may be using “forged and falsified documents” for travelling.
According to Smits, intelligence reports gathered so far indicate that Ploeger fled Margarita Island and went to Caracas, Venezuela where he stayed a while. He subsequently took a flight from Caracas and arrived in Guyana on November 28 last year with the two children.

Further intelligence revealed that Poleger and the kids stayed at the Woodbine Hotel in Georgetown for six nights. He was also said to be in New Amsterdam during December last year where he stayed for seven nights at the Parkway Hotel (from December 3 to 10).

Investigators on his trail have been unable to track a hotel here where Ploeger and the children might have stayed since then.

Smits said Ploeger was spotted in Guyana last Wednesday. “We don’t know the exact house but we know the area,” he told the Chronicle.
“Everybody can run from me but not hide,” the Criminologist asserted with some degree of confidence. “He’s a sick, depressive maniac and he’s armed and dangerous,” Smits said, adding that the father had abducted the children on two previous occasions for short periods.

Smits said that since his arrival here Tuesday, he has been getting full cooperation and assistance from Police Commissioner, Mr. Floyd McDonald and two detectives from the Criminal Investigations Department (CID) of the Guyana Police Force.

It is understood that the Government of Holland wrote the Guyana Government, through the Ministry of Foreign Affairs, seeking assistance in tracking down Ploeger and rescuing the kids. It is further understood that the Government has agreed to help and the Foreign Ministry and the Home Affairs Ministry here have been linking with the Police Force on the matter.

An official report by Szadkowska to the Netherlands Police after one of several fights with her husband (a copy of which was in Smit’s large file) stated, “I report a death threat, abuse and taking away the children”.

She said that during her marriage with Ploeger, “he used to get so aggressive during arguments that he started throwing things around and he once struck his own hand against the wall. We then had to go to hospital.”

“He also threatened my parents in Poland once and wanted to hit them. He already said to me once: `You will get the children over my dead body.’ That is why I am so scared now that he will do something.”

Smits noted that Ploeger had visiting rights to the children every other weekend and it was during a weekend that he disappeared with them.
Ploeger is also said to be wanted by the law enforcement authorities in Venezuela for stealing a lap top computer and a 4 x 4 jeep. This was during his stay there before arriving in Guyana, Smits said.

Smits said this child abduction case is big news in Holland and has attracted the attention of the mainstream media. He showed the Chronicle newspaper clippings in Dutch of the media attention drawn to this particular case.

Szadkowska said she has organised searches including through the `Trace Team’ of the International Red Cross as efforts continue to locate the kids.

It is understood that Aneta, who is educated in Banking and Finance, currently receives monetary assistance and support from the Government of Holland since she is not working due to the fact that she is searching for her children.

Szadkowska was born in Lublin, Poland. It is understood that Ploeger met Szadkowska when he went to Poland to work. They got married shortly after and returned to Holland to settle down but according to Smits, “that was when the shit started” referring to the reported abuses and death threats to Szadkowska.

“I don’t hate him. I don’t love him anymore. I just want my kids back,” a visibly distraught Szadkowska told the Chronicle yesterday.
According to her, Ploeger, a Computer Engineer, had started two computer companies in Holland but both ventures went bankrupt.

A wanted bulletin by Interpol which has photos of Ploeger and the two boys states: “If you may have seen this person, with or without the two children, please contact your local Interpol agency…”

Hij kan zich nu nergens meer op straat vertonen zonder dat hij herkend zou worden als de Nederlandse kinderontvoerder.

Later die avond kwam de 1e tip binnen. Herman is afgelopen zaterdag (22 juni 2002) nog op de markt in New Amsterdam met beide kinderen gezien. Tim aan de hand en Pascal in een rugzak op zijn rug. Deze rugzak had wieltjes dus dat kon de “buggy” zijn waar Herman al eerder mee was gezien.

Vandaag kwam de verdere pers echt op gang. Een journalist van de Associated Press en zijn collega van een Frans Persbureau stonden op de stoep. Ook aan hen het verhaal doorgegeven, foto’s gemaakt etc. etc.

Maandag 24-06-2002

Nigel Williams van het StabroekNews geeft door dat Herman Ploeger en beide kinderen hedenochtend zijn gezien in een grote bus van de vervoersmaatschappij “Global” onderweg van Georgetown naar het plaatsje Linden.

Direct hierop ben ik met Aneta en de crew van Skyhigh t.v. naar de heer Adams van het Criminal Investigations Department gereden om hem de verkregen informatie door te geven. De heer Adams heeft direct diverse roadblocks in de richting Linden laten opwerpen en het vliegveld voor Herman Ploeger en de kinderen afgesloten.

Vanuit hier zijn wij met Lloyd naar Linden vertrokken om aldaar ons onderzoek voort te zetten. Onderweg zijn wij daadwerkelijk meerder roadblocks tegengekomen en hebben wij hen voorzien van de foto’s van Herman Ploeger en de kinderen.

In Linden aangekomen (2,5 uren rijden) direct contact gezocht met het hoofd van de plaatselijke, in deze Intendant Trotz (ouders van Nederlandse afkomst)

Na kort overleg heeft hij direct de enige vluchtweg naar Brazilië afgesloten middels de Guyanese grensautoriteiten welke onder zijn commando vallen. Tevens heeft hij zijn Braziliaanse collega’s geïnformeerd over de mogelijke vluchtweg van Herman naar Brazilië. De Braziliaanse grensbewaking zal Herman direct arresteren wanneer hij de grens tracht te overschrijden en hem teruggeleiden/overdragen aan de Guyanese grensbewaking.

In verband met het regenseizoen is reizen naar deze grensovergang gewoonweg onmogelijk. Alle wegen zijn weggespoeld en van Linden tot de grens is het zeker 6 tot 10 dagen reizen, waarbij er geen mogelijkheid tot hotel overnachtingen aanwezig is, omdat er na Linden tot de grens geen hotels aanwezig zijn.

Tussen Linden en de grens zijn een aantal privé vliegtuigstrips. Middels fax heeft dhr. Trotz deze geïnformeerd over een mogelijke vluchtweg van Herman Ploeger en de kinderen, met verzoek direct de politie te waarschuwen wanneer Herman per vliegtuigje de Guyanese grens tracht te overschrijden naar Brazilië.

Deze weg was voor hem nu ook afgesloten zodat een vlucht naar Brazilië voor hem onmogelijk geworden is.

Dhr. Trotz heeft een rechercheur van het plaatselijk Criminal Investigations Department opdracht gegeven een onderzoek in te stellen bij alle hotels in zijn gebied aanwezig om na te gaan of Herman en de kinderen daar mogelijk verblijven. Uitsluitsel hiervan tot op heden niet mogen ontvangen.

In Linden zelf een kleine zoektocht opgezet, waarbij door één van de locale bewoners vermeld werd dat zij deze morgen een blanke “vrouw” met 2 blanke kinderen op het busstation heeft zien lopen. Beide kinderen geleken op de getoonde foto’s.

Op de terugweg hieromtrent de heer Trotz geïnformeerd. Deze houdt er rekening mee dat Herman mogelijk zijn M.O. gewijzigd heeft in die van het verkleed gaan als vrouw. Hij heeft direct al zijn posten gewaarschuwd inzake deze mogelijke M.O. wijziging.

Bericht Guyana Chronicle 24 juni 2002

Children abduction saga-
Ploeger believed to be in the Corriverton area
By Chamanlall Naipaul

THE alleged child abductor from the Netherlands, Herman Roelf Ploeger, who has been traced to Guyana, is suspected to be in the Corriverton area.

Dr. Jaques Smits, a criminologist who is here assisting the Polish mother of the two children allegedly abducted by Ploeger, told the Chronicle yesterday that he is awaiting some telephone calls from the local Police regarding the whereabouts of Ploeger.

He vowed that if the calls do not yield any positive information, he would be going on a house-to-house search for Ploeger and the two children.
Dr. Smits and the mother of the abducted children, Ms Aneta Joanna Szadkowska, 30, are in Guyana in search of Timotheus Witold Ploeger, who was born at Enschende, Netherlands on December 27, 1997 and Pascal Roelf Ploeger, born at Assen, Netherlands on June 16, 1999.

Their parents, Szadkowska (a Polish national) and Ploeger were married on October 3, 1997 in the Netherlands where they settled and lived together for about four years, divorcing on September 12, 2000 with the court awarding Szadkowska the custody of the children on four separate occasions.
The last time Szadkowska saw her children was on June 24, 2001 when Ploeger kidnapped and disappeared with the children.

Dr. Smits said it is not the first time that Ploeger has disappeared with the children and expressed surprise that the Dutch courts continued granting him visiting rights.

Asked how he got involved in the case, Dr. Smits said that for a number of years now he has become involved in similar cases and recently he was on Dutch television after returning from Syria on another child abduction case.

It was then Szadkowska approached him for help to which he readily agreed. Smits is confident that he will nab Ploeger, having had successes with a number of previous cases in Sweden, Egypt and Syria.

Dr. Smits, who does most of the talking because of Szadkowska’s limited English, said she is suffering terribly and as such he tries to inject as much humour into her life to help her cope with the emotional stress she is enduring.

He also pointed out that she gets her strength from spiritual inspiration because of her deep religious conviction, being a devout Roman Catholic.
He said when Szadkowska and Ploeger were together she was living under mental and emotional stress because she could not visit her parents in Poland, and she had to get permission to speak to them on the telephone.

Dr. Smits also pointed out that according to the immigration laws of Netherlands, a foreigner who is married to a Dutch citizen has to live at least three years there before he/she can receive social welfare and enjoy the full rights like a citizen.

In Szadkowska’s case they were divorced just one month before the three years were up. As a result, she was threatened with deportation to Poland and deprivation of social welfare.

Szadkowska said if she had gone back to Poland then, that would have been the end of the struggle to regain her two children. However, Dr. Smits was able to put up a legal battle, which prevented her from being sent back to Poland.

Ploeger apparently feels that the Dutch courts were “bought out” when they awarded custody of the children to his former wife. He is dissatisfied, the criminologist explained, adding that Ploeger is a sick and depressed maniac.

Asked how he was able to trace Ploeger to Guyana, Dr. Smits explained that he has several Police contacts and an associate who is a lawyer and an ex-Director of Immigration in the Netherlands. In addition, the Internet was of help.
Dr. Smits is confident that Ploeger will not be able elude him much longer because he is cash-strapped and is using fake documents. The children’s passports and other relevant documents are in the possession of their mother. Ploeger is so desperate, Smits said, that he was trying to sell his computer in parts to raise money.

Smits also thanked the Chronicle for the prominence with which it carried the story yesterday. He is hoping that the publication would help the public to become aware of the situation making it even more difficult for Ploeger to hide or escape.

The criminologist said he is not out for money in these cases. He simply cares and is genuinely concerned about the suffering party and derives his satisfaction when he successfully returns children, who have been abducted, to their mothers.
“When you bring children and gave them to their mothers, and you look at their faces, the satisfaction you get, it is like you are in heaven,” Dr. Smits declared.

Meanwhile, the Police in Corriverton told the Chronicle yesterday that they are on the lookout for Ploeger and the children, as Dr. Smits and Szadkowska visited the Corriverton Police Station and informed them about the alleged abduction.

The Police also gave the assurance that as soon as Ploeger is spotted he will be taken into custody.

Dinsdag 25 juni 2002

Naar aanleiding van de geplaatste artikelen in het StabroekNews komen er een 2-tal meldingen binnen dat Herman “gezien” is in de buurt van Crabwood Creek en dat is werkelijk aan het eind van het “beschaafde” deel van Guyana, tegen de grens van Suriname.

Aldaar zou hij een schuilnaam verschaft hebben, zijnde de “Popcornman”. Met deze informatie vertrokken naar Crabwood Creek (5,5 uren rijden). In Crabwood Creek alle houtzagerijen afgezocht en bij toeval troffen wij een (achteraf gelegen) houtzagerij aan, waarbij de buren Herman van de foto herkende. Hij zou nog regelmatig in de buurt rondlopen, maar de kinderen kon men niet herkennen.

Hierop zijn wij naar het politiebureau in Corriverton vertrokken om aldaar een gesprek aan te gaan met het aldaar aanwezige hoofd van politie.

Deze herkende Herman ook van de getoonde foto’s, het was zelfs zo dat desbetreffende intendant Herman persoonlijk gesproken had i.v.m. een probleem met zijn computer en Herman zou dit probleem mogelijk voor hem kunnen oplossen.

Deze intendant heeft telefonisch contact gezocht met zijn familieleden, die hem met Herman in contact hebben gebracht, en deze konden vermelden dat betrokken blank persoon een week eerder Guyana uitgezet zou zijn naar Suriname.

Dit was Herman dus niet, want de Immigratiedienst zou van deze uitzetting dan wel geweten moeten hebben.

Om alsnog zeker van onze zaak te zijn, werd de plaatselijke Sergeant Detective van de aldaar aanwezige C.I.D. bij ons team gevoegd en werd er een nader onderzoek ingesteld. Eerder vermelde buren herkende Herman nogmaals als zijnde de bewoner van de woning naast de houtzagerij, maar de kinderen hebben zij nimmer gezien.

Dit verhaal klopt haarfijn met de informatie welke wij in New-Amsterdam bij “Plug and Play” hadden ontvangen, maar het euvel in deze blijft wel dat beide kinderen nimmer gezien waren.

Op de terugweg New-Amsterdam aangedaan en ons aldaar in 2 groepen opgesplitst om met de foto’s in de hand mensen aan te gaan spreken. Na verloop van tijd kwamen beide groepen tot eensgelijke conclusie, Herman en beide kinderen zijn afgelopen zaterdag (22 juni 2002) nog op de markt in New-Amsterdam gezien.

Tim aan de hand en Pascal in een rugzak op de rug van Herman. Meerdere mensen hebben Herman en de kinderen zo zien lopen. Hij kwam dan vanuit de richting Everton de stad ingelopen. Ik heb een gesprek met de locale straatbendes aangeknoopt en deze hadden middels hun “communicatielijnen” het bericht al ontvangen dat er een blanke man gezocht werd die vanuit Nederland 2 kinderen ontvoerd had.

In tegenstelling tot hun dagelijkse handelswijze is klaarblijkelijk op leidersniveau besloten dat wanneer Herman en de kids door één van de bendes aangetroffen zou worden, zij hem aan de politie zouden overdragen.

Tevens werd, op mijn verzoek, meegedeeld dat Aneta en ik ons geheel geen zorgen over onze veiligheid in Guyana hoefde te maken, daar wij op directe bescherming van alle “straatgroeperingen” konden rekenen. Dit werd later nogmaals in Georgetown door een plaatselijke leider bevestigd.

Daar wij nog even moesten wachten op de ferry tussen New-Amsterdam en Rosignol stapte Lloyd een plaatselijk cafeetje binnen om wat te drinken. Na enige minuten werd ik naar binnen geroepen en kon de uitbaatster mij vermelden dat Herman afgelopen zaterdag (22 juni 2002) rond 11.00 uur met beide kinderen in haar zaak geweest was en middels bus 63 naar Georgetown vertrokken is.

Dit verhaal werd door haar dochter bevestigend en zij wist dit zeker omdat zij voor die avond toestemming van haar moeder had gekregen om uit te mogen gaan en dat was een zeldzaamheid.

Herman had geen bagage bij zich, alleen Tim aan de hand en Pascal in zijn rugzak. Toen zij de krant van zondag las, kon zij zich direct het gezicht van Herman en de kinderen herinneren omdat een blanke in deze regio uiterst zeldzaam is. Zij heeft de politie niet geïnformeerd omdat de bevolking (door alle rumoer en corruptie) geen vertrouwen in de politie heeft.

Qua tijdspanne komt dit verhaal mogelijk weer overeen met de tip dat Herman gezien was in de bus van Georgetown naar Linden op maandag 24 juni 2002.

Artikel Guyana Chronicle 25 juni 2002

Alleged child kidnapper may be disguised as woman

THE alleged kidnapper of two children who has been on the run for a year in Europe and other countries and has been traced here, is believed to be disguised as a woman as he moves around with the two boys, investigators said yesterday.

Dr. Jacques H. Smits, the specialist Criminologist and `child tracker’ now in Guyana with the mother of the two abducted children, Ms. Aneta Joanna Szadkowska, 30, said they yesterday continued the search in Corriverton in Berbice in the eastern part of Guyana before moving to Linden, some 60 miles south of Georgetown in the afternoon.

Smits, who is being helped in the search by detectives from the Criminal Investigations Department here, told the Chronicle that Immigration authorities at the Cheddi Jagan International Airport and on the borders have been alerted about the abduction of the children and are on the lookout for the alleged kidnapper Herman Roelf Ploeger.

Ploger, 34, a Dutch national, allegedly fled the Netherlands a year ago with his two children even though he lost parental custody on four separate occasions during a bitter divorce in his country’s court system, Smits told the Chronicle.

He yesterday said he has been advised that Ploger has been changing his modus operandi, disguising himself as he moves around. Smits said the kidnapper is believed to be posing as a woman to avoid detection.

The criminologist said that news of the abduction has spread with the front page story in last Sunday’s Chronicle and “people everywhere we have been have told us that they read about it in the newspaper.”

After no firm leads in Corriverton yesterday, Smits said they travelled to the bauxite mining of Linden yesterday to brief Police there on the case.

He said he has been assured that Police are on the lookout for the alleged abductor and the two boys at the airport and on the borders with Suriname, Brazil and Venezuela.

The abduction case has attracted the attention of the mainstream media in the Netherlands and law enforcement agencies in several countries, he said.
Smits, who has been on the case for some nine months now, said he has conducted investigations and searches in countries such as Spain, Belgium, Germany and Italy for Ploeger who is wanted by the Dutch Police, by the Venezuelan law enforcement agency and by Interpol (the international Police organisation) worldwide for “international child abduction”.

The kidnapped children are Timotheus Witold Ploeger who was born at Enschende, Netherlands on December 27, 1997 and Pascal Roelf Ploeger, born at Assen, Netherlands on June 16, 1999. Their parents, Szadkowska (a Polish national) and Ploeger were married on October 3, 1997 in the Netherlands where they settled and lived together for about three years, Smits said.

They officially divorced on September 12, 2000 with the court awarding Szadkowska custody of the two children on four separate occasions, the last time by the Supreme Court in Holland, he said.
Szadkowska told the Chronicle that her ex-husband lost custody of the kids all four times.

The last time Szadkowska saw her two children was on June 24, 2001 when Ploeger kidnapped and disappeared with the kids.

Smits said he eventually tracked the wanted man to Margarita, a tourist island off the Venezuela coast in September last year. Ploeger, however, managed to escape with the kids after he allegedly “paid off” some people there.
Smits said that while in Margarita Island, Ploeger reportedly told the children – and others he met on the island – that their mother (Szadkowska) died of cancer last year.

“This is not true. The mother is in perfect health and wants her children back more than anything,” Smits told the Chronicle in the presence of Szadkowska, who is not as fluent in English as she is in Dutch and Polish.

Ploeger was born in Winschoten, Netherlands on August 6, 1968. His passport number is N88022744 and his Social Security Number is 110933084, Smits said.

He, however, noted that Ploeger may be using “forged and falsified documents” for travelling.
According to Smits, intelligence reports gathered so far indicate that Ploeger fled Margarita Island and went to Caracas, Venezuela where he stayed a while. He subsequently took a flight from Caracas and arrived in Guyana on November 28 last year with the two children.

Smits said Ploeger was spotted in Guyana last Wednesday. “We don’t know the exact house but we know the area,” he told the Chronicle.
“Everybody can run from me but not hide,” the Criminologist asserted Sunday with some degree of confidence.

Een landelijk bekende verslaggever (Mark Benschop) van “Channel 28” nam contact op en deze wilde zijn programma “America’s most wanted” aanpassen in “Holland most wanted”. Het Nederlandse t.v.-team van Skyhigh tv, die in opdracht van de E.O. opnamen kwamen maken voor het programma “Jong”, vielen dus met hun neus in de boter en maakte van alles opnamen, zo ook van de opname die door Channel 28 uitgezonden zou worden.

Deze opnamen zijn in totaal 3 maal op de t.v. uitgezonden, 2 maal op Channel 28 en 1 maal op een kanaal wat ik niet kon vinden.

Woensdag 26 juni 2002

Naar aanleiding van deze, volgens zeggen, goed bekeken uitzending heb ik besloten de hele vorige avond en vandaag telefonisch bereikbaar te blijven op mijn kamer, waardoor het Skyhighteam en Aneta van een rustdag genieten en haar naar de plaatselijke Katholieke Kerk konden begeleiden voor een gebed.

Rond 19.30 uur werd ik gebeld door een reserviste van de Guyanese politie, woonachtig ik Cotton Tree. Zij kon vermelden dat zij (en 2 van haar collega’s waarvan één de naam Boogey heeft) Herman afgelopen middag nog in Cotton Tree heeft zien lopen, maar dan wel alleen met Pascal aan de hand.

Dit kan mogelijk zijn omdat Herman Tim mogelijk (illegaal) op een schooltje heeft ondergebracht en dus gedurende de daguren alleen voor Pascal hoeft zorg te dragen.

Dit verhaal kwam ook weer overeen met een tip vanuit New-Amsterdam waar Herman alleen met Pascal gezien zou zijn in een “fast-food” store waar zij een berg friet gegeten zouden hebben.

Met deze politiereserviste afgesproken de volgende ochtend (donderdag 27 juni 2002) om 06.30 uur op het bankje bij ferry tussen Rosignol en New-Amsterdam te wachten totdat ik door 2 manspersonen aangesproken zou worden. Dat betekent vroeg uit de “veren” om daar op tijd aanwezig te zijn.

Rond 20.00 uur belt er een andere vrouw op met het bericht dat zij Herman met de kinderen heeft zien lopen in Cotton Tree, zij zou proberen achter het “woonadres” van hem te komen.

Dit is in korte tijd de 2e tip vanuit Cotton Tree, ik durf geen hoop te krijgen….maar toch.

Later die avond een afspraak met Lloyd gemaakt bij Ben thuis. Voor mijzelf had ik een aantal punten op papier gezet om deze met hen te bespreken:

1. de komende ontmoeting kan voor mij, gezien de ontvoeringen in Guyana, een groot risico beteken en deze moet ik beheersbaar maken, waardoor de directe aanwezigheid van Aneta en de t.v.-crew ongewenst is. Aan de ene kant om Aneta “veilig” te stellen en om aan de andere kant de t.v.-crew niet als afschrikwekkende groep naar voren te laten komen waardoor mogelijk goede tipgevers zullen afschrikken;

2. Lloyd moet onopvallend aanwezig zijn voor het geval er een mogelijke ontvoering van mij kan gaan plaatsvinden;

3. moet de plaatselijke politie geïnformeerd worden omtrent deze actie? Kan de aanwezigheid van teveel politie een negatieve/angstige uitwerking hebben op de tipgevers? Ze hebben hier geheel geen vertrouwen in de politie;

4. wat moet Aneta doen als ik onverhoopt ontvoerd zal worden;

5. hoe tegen deze mensen te reageren als deze tip een goede tip blijkt te zijn;

6. hoe te handelen als van buiten uit Herman herkend zal worden in zo een paalwoning;

7. het heft in eigen handen nemen en de Guyanese wet overtreden door Herman direct uit te schakelen?

8. hoe te reageren als Herman in het bezit van een vuurwapen is en deze “voorhanden” heeft om hiervan gebruik te maken?

Mijn oplossingen:

1. Ik ga naar dat bankje, Aneta blijft op grote afstand in het busje samen met de t.v.-crew;

2. Lloyd blijft (hopelijk bewapend) onopvallend in de nabijheid voor het geval dat;

3. Plaatselijke politie alleen door Lloyd laten verzoeken wie de reservist met de naam Boogey is, meer niet want een overmacht van “blauw” op straat zou in deze afschrikkend kunnen werken;

4. Aneta gaat met het t.v.-team terug naar Nederland, de consul te Georgetown, de Ambassade in Paramaribo en de C.I.D. van Guyana weten van mijn aanwezigheid in Guyana, dus maar hopen dat …..

5. Hen “vertrouwen” geven en afwachten hoe het e.e.a. zal gaan aflopen;

6. Voorlopig stil houden voor Aneta, zij mag NIET bij de directe actie aanwezig zijn om enige geweld tegen haar, of toevallig (wapen)geweld op haar gericht te krijgen waardoor zij een slachtoffer kan worden;

7. Wanneer Lloyd ook maar eventjes twijfelt (hij is nog een groentje) het heft DIRECT in eigen hand nemen en Herman overrompelen volgens eigen standaard procedure;

8. Als schild voor Aneta dienen en op een onbewaakt moment, waarbij verder niemand anders risico loopt, hem direct voor langere duur uitschakelen er niet vanuit gaande dat hij de kinderen of één van hen als menselijk schild gebruikt. Mocht hij dit wel doen, dan terugtrekken en de politie deze actie over laten nemen. De veiligheid van de kinderen en Aneta gaat boven alles.

E.e.a. met Lloyd en Ben doorgesproken. Ik zag de twijfel en angst in de houding en gedrag van Lloyd. Hij is een daadwerkelijk groentje dus ik zal als het zover komt de “kogel door de kerk” moeten jagen. Lloyd heeft de angst in zijn ogen staan, zou hij “vallen” als het erop aankomt? Niet vertrouwen op zijn daadkrachtige bijstand als het nodig is, ik ben weer geheel op mijzelf toegewezen, dan maar zo als het moet.

Donderdag 27 juni 2002

Rond 03.00 uur opgestaan waarna wij rond 04.00 uur zijn vetrokken in de richting van Rosignol/Cotton Tree. Aldaar Aneta en de t.v.-crew bij het busje op grote afstand bij de ferry achtergelaten.

Lloyd heeft zich verdekt opgesteld en ik nam plaats op het bedoelde bankje. Na ongeveer 15 minuten werd ik door een manspersoon aangesproken, met schuin achter hem een 2e manspersoon. Zij waren al op leeftijd (55 á 60 jaar) dus in principe geen probleem voor het geval zij mij willen ontvoeren.

Zij verzochten mij mee te lopen naar de dame die mij had gebeld die ongeveer 25 meter van mij afzat. Alle personen hebben een uiterlijk alszijnde afkomstig uit India (hier de naam “indianen” dragende) Zij was halfweg 40 en voor Guyana netjes gekleed.

Er werd een Engelstalig Guyanees politielegitimatiebewijs overlegd, in 2e instantie (later) werd de echtheid van deze door Lloyd erkend.

Nogmaals herkende zij Herman en Pascal van de getoonde foto’s en verklaarde zij dat ongeveer 100 meter vanaf de verblijfplaats van Herman een schooltje zou zijn waar Tim gedurende de daguren ondergebracht zou kunnen worden.

Zou het dan nu werkelijk het einde van deze barre zoektocht in zicht zijn, nogmaals durf ik het niet te hopen, maar toch…..De spanning is van Aneta haar gezicht te lezen, zou het dan over een kwartier zover zijn dat zij haar kinderen weer in de armen kan sluiten.

Lloyd besluit om met een mannelijke reservist per fiets een pré-observatie uit te voeren. Het blijkt dat zij het verkeerde huis observeren. Wij rijden stapvoets met het busje naar de daadwerkelijke woning en wachten in de bus op de terugkeer van Lloyd.

Lloyd wordt erop gewezen dat hij het verkeerde huis had geobserveerd en ik verzoek hem om samen met mij de aangewezen paalwoning binnen te stappen. Wat ik al verwacht had, Lloyd gaat twijfelen, hij is niet bewapend.

Er is geen beweging in het huis te zien, het is nog vroeg (06.30 uur) en de zon staat net in zijn volle glorie te schijnen. Ik neem het heft in handen en ren het terrein van deze paalwoning op, Lloyd zal nu wel moeten en loopt mij voorbij wanneer ik de trap naar de toegangsdeur op wil lopen.

In mijn ooghoeken zie ik een blonde man door het huis lopen, hij is langer als Herman (die ik gezien en aangesproken heb op Isla de Margarite) maar dit kan een vertekening zijn door de 3e keus ruitjes die ze in deze paalwoningen hebben.

Lloyd klopt stevig aan, de deur wordt geopend en ik sta klaar om naar binnen te stormen, de t.v.-crew staat opeens achter mij en maakt van alles opnamen, RISICO !!!!!!! GEVAAR VOOR DERDEN!!!!!!

De teleurstelling voor iedereen is ontzettend groot, dit is een uit Ierland afkomstige man die met zijn zoontje naar Guyana is gekomen vanwege problemen met zijn vrouw thuis (alweer één) Hij probeert een computerbedrijf in Guyana op te zetten om zo aan de kost te komen (alweer een p.c. specialist)

Zijn kind, een jongetje van een jaar of 2 á 3, zit van top tot teen onder de muggenbulten, een verschrikking om aan te zien. Aneta is inmiddels ook boven in de paalwoning en haar teleurstelling is van haar gezicht af te lezen, maar ook de gedachte naar haar beide kinderen wanneer zij dit “lekgeprikte” kind ziet, hoe zal het Tim en Pascal op dit moment vergaan als dit jongetje er al zo uitziet.

Aneta haar wereld stort op dat moment totaal in, ik geef haar mijn volledige aandacht om haar met deze teleurstelling op te kunnen vangen al is dit vreselijk moeilijk en eigenlijk voor dit moment onmogelijk.

Tegen beter weten in rijden wij op de terugweg nogmaals langs 18 Long Diamond, het “woonadres” dat Herman aan de Immigratiedienst had opgegeven, en daar was wederom niemand te traceren, Aneta wilde dit dolgraag, dus wordt dit voor haar gedaan.

Rond 11.00 uur arriveren wij weer zwaar gedesillusioneerd in het hotel, waarna wij tot 14.30 uur geslapen hebben. Daarna met Aneta langs de “boulevard” gaan lopen.

Schoolmeisjes herkennen Aneta en wensen haar al het geluk van de wereld toe en zullen voor de hereniging van haar met beide kinderen bidden.
Aneta weet op dat moment niet meer hoe verder te gaan, ik wel, maar ik laat Aneta gewoon even met rust want dat heeft zij meer nodig dan mijn constant draaiende planmatige gedachtegang.

Aneta weet inmiddels ook wel dat ik nimmer zal opgeven en pas zal stoppen als zij beide kinderen weer in haar armen zal kunnen sluiten.

Vrijdag 28 juni 2002

Vandaag vliegt het t.v.-team terug naar Nederland. Er wordt door de dames van het hotel een klein afscheidsfeestje voor de heren georganiseerd, wij hebben ons hoofd daar in het geheel niet naar staan, doch blijven uit beschaafdheid daar toch even bij zitten.

Wanneer zij met Lloyd richting stad vertrekken om naar een Karaokecafé te gaan trekken wij ons terug naar onze kamer. De hele dag is ons voorbij gegaan als een soort van film. We zijn er wel, maar toch zijn we er niet, vreemd gevoel, zo onwezenlijk en onwerkelijk.

Lloyd gaat voor het weekend weer naar zijn vrouw en kind. Aneta en ik brengen de grootste delen van de dag door op onze hotelkamer. We kunnen het nog steeds niet bevatten, zoveel raakpunten met Herman, zoveel gelijkende tips en toch is hij het niet. Waar zou die hufter zitten?

Tussen de regenbuien door, het is hier het regenseizoen, gaan we wat zwemmen en zonnen in het Cara-Inn hotel. Regelmatig worden wij gebeld door de media inzake de laatste stand van zaken. We hebben geen kracht of moed meer om diep op hun vragen in te gaan, we zijn volledig lam geslagen.

Op zaterdagavond is er een “straatfeest” gaande in de Alexanderstreet. Dit is de straat schuin tegenover ons. We staan wat te kijken naar de dansende “jongeren” op de muziek van Bob Marley en andere locale “zanghelden”.

Aneta wordt door een vrouw herkend en wij worden gevraagd deel uit te maken van deze “hossende” gemeenschap. Omdat zij weten dat wij uit Nederland komen, krijgen wij beide een flesje Heineken in onze handen gedrukt en 2 stoelen aangeboden.

Na enige tijd komt er een, met goud behangen, man van een jaar of 25 naast mij staan met een donker kindje in zijn armen. Het is zijn kind en hij geeft mij te verstaan of Aneta het kind even wil vasthouden want hij heeft iets met mij te bespreken.

Hij blijkt de leider te zijn van de streetgangs in “Kitty” (het district waar ons hotel ligt), er blijkt overleg geweest te zijn met alle andere streetgangleiders en deze hebben besloten om actief te gaan speuren naar Herman en de kinderen.

Dit bericht gaat als een lopend vuurtje naar alle streetgangleiders in Guyana, waarbij ZIJ de onderlinge afspraak gemaakt hebben dat Herman als “corps” aan de politie overgedragen zal worden wanneer zij hem, waar dan ook, aantreffen.

De groep van leiders hebben ook hier kenbaar gemaakt dat wij nergens angst voor hoeven te hebben en dat Aneta en ik zelfs gedurende de nachturen over straat kunnen gaan. Een fijn gevoel, maar dat brengt de kinderen nog niet bij Aneta terug.

Op zondagavond krijgen wij bezoek van een, nog nader te noemen, private investigator die tientallen jaren actief in Amerika is geweest en nu zijn praktijk in Guyana heeft. Hij voelt zich zo tot deze zaak aangetrokken dat hij pro-bono deze zaak verder wil onderzoeken vanaf het moment dat wij Guyana verlaten.

Uit de media heeft hij alle informatie gehaald, doch hij wil graag de gerechtelijke uitspraken vanuit Nederland in kopie hebben, zodat hij bij aantreffen van Hrman tot actie over kan gaan. Ik heb Lloyd hierover geïnformeerd en hem alle gegevens van deze private investigator door gegeven.

Deze P.I. tevens gezegd dat hij ALTIJD contact moet houden met Lloyd, omdat deze de door de Korpschef aangewezen persoon is bij het ondernemen van stappen na het aantreffen van Herman en/of de kinderen.

De avond voor ons vertrek spreekt een Nederlands sprekende Surinamer ons langs de boulevard aan. Hij heeft Herman recentelijk nog gesproken. Herman geeft zich uit voor medewerker van de United Nations, in deze als medewerker van UNICEF.

Hij zou in het district Barbice werkzaam zijn voor UNICEF in een kinderprogramma.

Direct contact met Ben ter Welle opgenomen en hem geïnformeerd over deze informatie. Hij zou zijn netwerk in deze benaderen en ook de Nederlands vertegenwoordigster van UNICEF in Georgetown om het e.e.a. nader uit te zoeken.

Onze private Investigator ook omtrent deze informatie geïnformeerd.


Laat een reactie achter.





*