DutchEnglishFrenchGerman
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn

‘Mama, wil jij mijn broertje terughalen?’

Gepost op 5 september 2011 | 0 Reacties

‘Mama, wil jij mijn broertje terughalen?’

Ingrid zit ondergedoken met haar 7-jarige zoontje Sebastiaan, ergens in Nederland. Niet omdat ze gezocht wordt door justitie, maar omdat ze bang is dat Sebastiaan anders wordt ontvoerd door zijn vader, Ingrid’s ex-man. Geen onterechte angst, want haar ex-man heeft haar oudste zoontje Daan al ontvoerd. Een aangrijpend verhaal van een moeder die een eenzame strijd moet voeren om haar kinderen met elkaar te laten herenigen.

PRENZA – week 16 Door: Matthijs Buikema

“Daan heb ik vijf jaar niet gezien. Hij was vier toen mijn ex hem heeft ontvoerd. Zijn broertje Sebastiaan van zeven vraagt iedere dag wanneer hij thuiskomt, wanneer ze weer samen kunnen spelen. Soms wordt hij boos op mij, vraagt dan: ‘Mama, wil jij mijn broertje terughalen?’ Dat doet vreselijk veel pijn. Ik heb alles geprobeerd om Daan weer terug te krijgen, maar ik heb hem nog steeds niet. Ondertussen heeft mijn ex zijn Nederlandse vrienden gemobiliseerd om mij op te sporen, zodat hij Sebastiaan ook kan ontvoeren. Daarom moet ik onderduiken. Niemand helpt me, ik sta helemaal alleen in deze strijd. Ik ben zo bang. Bang dat ik Daan nooit meer zal zien, bang dat ook Sebastiaan wordt ontvoerd. Maar ik moet doorvechten, want anders doet niemand het. Ik moet het voor Sebastiaan doen. En voor Daan die recht heeft op zijn broertje en zijn moeder.”

STAPELVERLIEFD

In 1987 gaat de dan 17-jarige Ingrid met haar vriendin een weekje op vakantie naar een zonnig vakantie-eiland in de Middellandse Zee. Daar ontmoet ze de aantrekkelijke Pedro, die als ober in een cocktailbar aan het strand werkt. De Roermondse valt als een blok voor de charmes van de tien jaar oudere Pedro en ook zijn hart is veroverd. Eenmaal thuis ontstaat al snel een hotline naar het Zuiden. De postbode kan de gedichten en brieven niet aanslepen. De maand december brengt Pedro in Nederland door. Ingrid: “Het was fantastisch. Ik was stapelgek op hem en hij op mij. Ik voelde me intens gelukkig en had alles voor hem over.”
In mei 1988 reist Ingrid opnieuw af naar het vakantie-eiland. De afstand en de cultuurverschillen hebben de twee nog altijd niet uit elkaar gedreven. “We waren zo verliefd. Toch, als ik nu terugkijk, moest ik me toen al erg aanpassen. Ik moest naar de grond kijken, mocht geen make-up dragen en al helemaal geen uitdagende kleren. Ik dacht dat het jaloezie was en misschien iets met de cultuur te maken had. Het maakte me niet uit, ik zocht er niks achter.” Als ze terugvliegt staat haar besluit vast: in september gaat ze terug en samenwonen met Pedro.

TROUWEN OF TERUG

“Eigenlijk ging het meteen al mis. Hij zag me als zijn bezit. Dat zie ik nu, toentertijd zag ik dat niet. Ik mocht niet meer roken. En ik mocht alleen met hem of met zijn stiefmoeder naar buiten. Verder moest ik binnenblijven. Ik snapte niet goed waarom, waar hij bang voor was. Hij stelde me ook al snel voor de keuze: trouwen of terug naar Nederland.” Omdat ze ervan overtuigd is dat Pedro wel zal bijtrekken, trouwt ze met hem. Het is dan maart 1989.
Maar Pedro trekt niet bij. Een paar maanden na de bruiloft beginnen de mishandelingen. “Als ik niet deed wat hij zei of hem tegensprak, sloeg hij me. Ik was erg eenzaam, kende vrijwel niemand op het eiland. Mijn ouders mocht ik één keer in de twee, drie weken bellen. Meer niet. Omdat ik niet naar buiten mocht, ontmoette ik niemand.” Desondanks weigert Ingrid op te geven. Ze heeft haar leven overboord gegooid om bij Pedro te zijn en ziet een eventuele aftocht naar Nederland als een grote nederlaag. Daarom vertelt ze haar ouders niet hoe ongelukkig ze is.

ANOREXIA

Als Ingrid in 1992 zwanger raakt, wordt niet alleen een kinderwens vervuld, ook hoopt ze dat Pedro haar met de komst van Daan, meer ruimte zal geven. Waarom zou hij haar nog binnenhouden met een kind? Waarom zou hij haar nog binnenhouden met een kind? Er was toch geen reden meer om jaloers te zijn? Bovendien, zijn kind had toch frisse lucht nodig? Ingrid: “Toen ik het hem vroeg, kreeg ik een mes op mijn keel. Als ik het waagde om alleen naar buiten te gaan, zou hij me opensnijden.”
Ingrid huivert bij de herinnering. Hoewel ze dolblij is met Daan, en twee jaar later met de geboorte van Sebastiaan, blijft ze diepongelukkig. Omdat ze dat in haar eenzaamheid met niemand kan delen, uit zich dat in haar eetgedrag. Anorexia drijft haar naar een gewicht van 46 kilo. Het is eind 1995 als Pedro haar voor het eerst in zeven jaar naar Nederland laat gaan. Hij moet wel; bij hem zal ze niet aansterken.
Als Ingrid na een paar weken weer naar haar kinderen gaat, wacht haar een onaangename verrassing. “Pedro had een verzorgster voor Daan en Sebastiaan geregeld. Hij wilde dat ik hem ging helpen met zijn werk. Ik weigerde dat, wilde voor mijn kinderen zorgen. Maar ik moest de verzorging overlaten aan die vrouw. Bemoeide ik me teveel met de kinderen, dan sloeg hij me.”

VOOGDIJ

Halverwege 1996 escaleren de problemen binnen de relatie tussen Ingrid en Pedro. “Daan lag boven in bed te huilen, tot grote ergernis van Pedro. Hij ging naar boven en even later hoorde in een harde klap. Ik wilde naar Daan toe, maar Pedro zei dat dat het alleen maar erger zou maken voor Daan. De hele nacht is hij op Daans kamer gebleven. En de hele nacht heeft Daan ‘mama, mama’ geroepen. Het ging regelrecht door mijn ziel. Ik voelde me zo machteloos, zo schuldig. De volgende dag kwam hij meteen naar me toe. Zijn hele gezicht was blauw. ‘Mama’ zei hij alleen maar.”
Ingrid is even stil. Ze hapt naar zuurstof en schuift onrustig op haar stoel, vechtend tegen opkomende tranen. “Pedro en ik kregen daarna zo’n ruzie, dat hij me voor de keuze stelde: ik mocht een van de kinderen mee naar Nederland nemen. Ik had alleen maar dat beeld voor me van Daan, kon het niet over mijn hart verkrijgen hem bij zijn vader achter te laten. Ik nam hem mee, maar moest Sebastiaan dus achterlaten.”
In Nederland hoopt Ingrid aan te sterken en tot rust te komen. Maar ze mist haar jongste kind. Als ze Sebastiaan na een paar weken aan de telefoon krijgt, houdt ze het niet langer en gaat terug naar Pedro. Een jaar houdt ze het nog vol om er voor haar kinderen te zijn. Dan kan ze de dreigementen, de mishandelingen en haar isolement niet meer aan. “Ik ben naar Nederland gegaan en heb mijn kinderen achtergelaten. Ik voelde me mislukt, schuldig. Ik was geen goede moeder, ik kon mijn kinderen niet beschermen.” Voordat Ingrid op het vliegtuig stapt laat ze bij haar advocaat vastleggen dat ze het voogdij van haar kinderen opeist.

ONDERDUIKADRES

Het duurt een jaar voordat Ingrid de kinderen via de rechter krijgt toegewezen. Maar Pedro laat het er niet bij zitten en duikt met Daan en Sebastiaan onder. Het is puur toeval als Ingrid, die inmiddels weer op het eiland is, weken later Daan op het strand ziet. Met hulp van de politie en deurwaarder wordt Daan bij de vader weggehaald. Ingrid besluit met hem onder te duiken tot ze ook Sebastiaan terug heeft. Maar de volgende dag al wordt Daan door zijn vader met geweld ontvoerd. Sindsdien heeft zij haar oudste zoon niet meer gezien.
Anderhalve week na de ontvoering van Daan weet een deurwaarder, wederom bij toeval, de dan driejarige Sebastiaan mee te nemen. Ingrid aarzelt dit keer geen moment en vliegt zo snel mogelijk naar Nederland, waar ze in veiligheid denkt te zitten. Maar als Pedro kort daarna vanaf het eiland een dreigbrief en een foto van haar Nederlandse huis stuurt, moet ze onderduiken. “Blijkbaar heeft hij hier vrienden of familie wonen die mij hebben opgespoord. Zij moeten die foto hebben gemaakt.

Ik ben naar de Nederlandse politie gegaan die mijn zaak gelukkig heel serieus heeft genomen. Samen met een maatschappelijk werker hebben ze meteen een onderduikadres geregeld. Daar woon ik nu al drie jaar.”

VERTROUWDE OMGEVING

Inmiddels heeft Ingrid al vier keer het voorlopige voogdij over Daan toegewezen gekregen van de rechter. Desondanks heeft ze haar kind nooit meer gezien. Vorig jaar diende de rechtszaak om het definitieve voogdij. Tot haar grote verbijstering trok dit keer Pedro aan het kortste eind. Motief van de rechter: Daan is nu al zo lang bij zijn vader dat hij inmiddels geworteld is. Het is niet langer wenselijk hem uit zijn vertrouwde omgeving te halen. Ingrid reageert verontwaardigd: “Daan wordt voortdurend overal en nergens ondergebracht en opgevoed door allerlei verschillende ‘nanny’s’. Dat heeft toch niets met worteling te maken?” Dan zacht: “Toen ik Sebastiaan terugkreeg, was hij een jaar zonder mij bij zijn vader geweest. Hij was zwaar verwaarloosd. Hij was drie jaar oud, kon niet zonder zijn speen en droeg een luier. Hij kende nauwelijks woordjes en liep een jaar achter in zijn ontwikkeling. Ook was hij vervuild omdat hij doodsbang voor water was. Daar had Pedro nooit iets aan gedaan. En dan moet ik geloven dat hij Daan wel goed verzorgt?”

ONTVOEREN

Natuurlijk is Ingrid tegen de laatste uitspraak van de rechter in beroep gegaan. Deze week komt de zaak voor. In september komt de zaak voor. “We staan sterk”, zegt Ingrid strijdlustig. “De opgelegde omgangsregelingen is Pedro nooit nagekomen. Hij brengt Daan steeds ergens anders onder en laat hem door verschillende mensen verzorgen, waardoor er geen stabiliteit is voor het kind. Bovendien onttrekt hij Daan zijn moeder en broertje.” Toch is het maar de vraag of ze Daan ook werkelijk terugkrijgt als ze de voogdij krijgt toegewezen. De wet in het betreffende land – nota bene een lid van de Europese Unie – stelt sinds kort dat de andere ouder het kind altijd vrijwillig moet afstaan, ook al ligt er een rechterlijk bevel. “Dat zal Pedro nooit doen”, weet Ingrid. “Ik sta dus alleen en zal dus zelf actie moeten ondernemen. Ik zal Daan zelf naar Nederland moeten laten ontvoeren.”
Vijf jaar heeft ze haar oudste zoontje niet meer gezien. Het beeld dat ze van Daan heeft, is nog altijd dat van een kleuter. “Misschien is hij wel boos op me, denkt hij dat ik hem in de steek heb gelaten. Waarom heb ik zijn broertje wel meegenomen en hem niet? Als ik daar aan denk, breekt mijn hart”, zegt Ingrid zacht. “Dan krijg ik bijna geen lucht meer en doet het verschrikkelijk pijn. Maar ik moet sterk zijn. Ik kan en mag niet opgeven. Als ik niets doe, dan doet niemand iets. Van de autoriteiten daar en in Nederland hoef ik in elk geval niets te verwachten; die doen niets om me te helpen. Maar ik blijf hopen: eens zal het tij keren!”

UIT VEILIGHEIDSOVERWEGINGEN ZIJN ALLE NAMEN GEFINGEERD.

Bijschrift Kinderontvoering.

Ook in deze zaak hebben wij ons recentelijk actief ingezet. Pedro was sedert de ontvoering van Daan als van de aardbodem verdwenen. Geen enkele instantie (Internationale Raad voor de Kinderbescherming, politie en justitie van desbetreffend land, deurwaarders en advocaten ter plaatse) konden Pedro of Daan meer traceren.

Op verzoek van Ingrid zijn wij naar desbetreffend land afgereisd en hebben binnen 7 dagen Pedro getraceerd en zorggedragen voor de betekening van de dagvaarding voor de zitting in september.

In dit land zegt de wet dat er een persoonlijke betekening van de dagvaarding dient plaats te vinden, mocht dit niet hebben plaatsgevonden, dan vindt er geheel geen zitting plaats. Dit was dan ook de duidelijke intentie van Pedro, doch helaas voor Pedro……….

Wanneer er binnen het Nederlands recht geen persoonlijke dagvaarding kan plaatsvinden dan kan middels een advertentie in 3 landelijke dagbladen tot dagvaarding worden overgegaan, waarbij de gedagvaarde dan als gedagvaard beschouwd kan worden en een uitspraak bij verstek kan plaatsvinden.


Laat een reactie achter.





*