DutchEnglishFrenchGerman
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn

Missie Irak december 2012

Gepost op 6 december 2012 | 0 Reacties

Gisteren was het Sinterklaasavond, iedereen in opperbeste stemming, heel Nederland zat heerlijk thuis de pakjes van de Goedheiligman uit te pakken.

Mijn ogen dwaalde over internet en Twitter waarbij ik schrok van deze berichtgeving vanuit Amerika:

http://worldnews.nbcnews.com/_news/2012/12/05/15706380-syria-loads-chemical-weapons-into-bombs-military-awaits-assads-order?lite

Verder lezend vernam ik dat Assad zijn raketten aan het uploaden was met “Sarin”gas.

(Sarin is één van de gevaarlijkste zenuwgassen. Het behoort tot de klasse der organofosforverbindingen die interfereren met de signaaloverdracht bij de overgang van de zenuw naar de spiercel (de motorische eindplaat) door het enzym acetylcholinesterase, dat verantwoordelijk is voor de afbraak van acetylcholine, irreversibel (onomkeerbaar) te blokkeren, waardoor het slachtoffer verlamd raakt. De dodelijke dosis van het materiaal voor de mens is waarschijnlijk minder dan een milligram (de LD50-waarde voor inhalatie bij de mens ligt op 0,09 mg per kubieke meter). Andere vergelijkbare zenuwgassen zijn soman, tabun en VX.

Sarin is chemisch een vrij instabiele verbinding die vooral als hij in onzuivere vorm wordt opgeslagen vrij snel ontleedt en zijn werking verliest. Het kan worden gebruikt als binair chemisch wapen: sarin wordt dan in situ gevormd wanneer twee op zichzelf minder gevaarlijke stoffen gemengd worden. Deze precursors zijn methylfosfonzuurdifluoride en een mengsel van 2-propanol en 2-propylamine. De laatste stof dient om het bij de reactie vrijkomende waterstoffluoride te neutraliseren.

Sarin is berucht geworden door de terroristische aanslag door de Aum Shinrikyosekte in Japan op 20 maart 1995. Op meerdere plaatsen in de metro van Tokio werd sarin vrijgelaten, met 12 doden en 1034 gewonden als gevolg.)

De laatste maanden hou ik, zeker middels Twitterberichtgeving, de situatie in Syrië nauwkeurig bij en ben dus vrij goed op de hoogte van de “bemoeizuchtige” ontwikkelingen t.o.v. Syrië door Rusland, Iran, China, Turkije, Libanon en de USA.

Nu Assad met chemische “oorlogsvoering” tegen zijn eigen landgenoten aan het dreigen is, wordt de ingrijpkans door de USA steeds groter wat als gevolg heeft dat Rusland, Iran en China (bondgenoten van Syrië) dit niet over hun kant laten gaan.

Vanaf a.s. zaterdag zit ik in Noord-Irak, als je de hieronder geplaatste kaart bekijkt, dan zit ik precies in een gevaarlijke driehoek, ingesloten tussen Syrië, Turkije, Saudi Arabië en Iran.

Turkije, het land dat nu in aanmerking komt voor het verkrijgen van NAVO-steun in de vorm van Patriots, welke ook vanuit Nederland daar geplaatst zullen worden, maken dan ook direct deel uit van het dreigende risicofactor in die driehoek rond Noord Irak.

Over Saudi Arabië bereikt nog weinig de buitenwereld dan alleen de niet gecontroleerde informatie dat zij Assad mogelijk financieel steunen.

Al met al geen “prettige” situatie om daar als Westerling rond te hangen.

Zaterdag 8 december vliegen wij richting Irak, in 1e instantie, ter opsporing en lokalisering van ontvoerde Nederlandse kinderen.

Middels verkregen intell en nazoeken via Google Earth zijn de precieze woningen/verblijfplaatsen van de kinderen bekend, MITS zij niet naar andere steden zijn overgebracht omdat de ontvoerders inmiddels weten dat zij Europees gesignaleerd staan en binnenkort ook wereldwijd door Interpol.

Ik heb besloten om een digitaal “dagboek” te gaan bijhouden over de ontwikkelingen van deze missie waarbij ik dus niet in detail zal gaan treden, maar wel een ruime omschrijving zal geven wat wij daar allemaal meemaken of over de problemen waar wij tegenaan lopen.

Vrijdag 7 december 2012

Terwijl Nederland zucht onder een aardig pak sneeuw blijft mijn gedachte bij het naderende vertrek, “is alles nu geregeld en ben ik niets vergeten?” blijven vragen die in mijn hoofd rondspoken.

VOORBEREIDINGEN

Nadat het “groen licht” voor fase 2 van deze missie was ontvangen en de advocaten volledig geïnformeerd waren, konden wij met de voorbereidende handelingen beginnen o.a. bestaande uit:

1. regelen van de visa;

2. regelen van vliegtickets;

3. regelen van hotel ter plaatse;

4. regelen van een “fixer”.

VISA

Het nadeel van een verplicht visum is dat het land van bestemming weet dat wij “er aan” komen, dus wanneer er een slimme Ambassademedewerker is en die gaat op naam Googlen kunnen er al snel problemen ontstaan.

Voor dit visum moesten er vliegtickets en volledig betaalde hotelreservering worden overlegd. Dit is allemaal een beetje krom want je koopt geen vliegtickets of hotelovernachtingen als je niet zeker weet of je wel een visum krijgt.

VLIEGTICKETS

Weer een probleem op zich omdat er op basis van “low-budget” diverse zaken geregeld moesten worden. De vluchten vanaf Schiphol vielen sowieso al af omdat ik een hekel aan Schiphol heb en de tarieven van vliegmaatschappijen vliegende vanaf Schiphol echt “over the top” zijn.

Hier en daar binnen mijn persoonlijke netwerk gaan vissen waaruit een tip kwam dat er vanuit Duitsland directe vluchten richting Irak gaan voor “aangename” prijzen en dat bleek dan ook zo te zijn, voor een kwart van de Nederlandse vliegtarieven kon er retour naar Irak worden gevlogen en NEE, het is geen vliegtuig met open ramen om zelf met je armen mee te wapperen.

HOTEL

Op de website van deze vliegmaatschappij werd er naar mogelijke hotels verwezen in de plaats waar wij moesten zijn.

Toen de tarieven van deze hotels werd bekeken leken het mij, qua prijsstelling, hotels in Dubai. Per kamer per overnachting tussen de $150.= en $250.= Dat betaalde ik zelfs niet eens in Dubai ….. die durven zeg!

Ik weet ook dat je in dit soort landen MINIMAAL een 4-sterrenhotel moet nemen, want bij een hotel met minder sterren loop je de grote kans nooit alleen in bed te liggen maar gezelschap te hebben van 20+ kriebelende bedgenoten.

Uiteindelijk een bekend (oorlogs)hotel met 4 sterren gevonden tegen “redelijke” tarieven per overnachting.

FIXER

Uit ervaring in eensgelijke landen als Irak is het mij bekend dat je zonder een “fixer” nergens komt, iemand die de taal spreekt en alle gewoontes door en door kent kan vele deuren openen en kostbare tijd besparen, zeker met overlegging van Amerikaanse Dollars.

Middels niet nader te noemen bekende Nederlandse journalisten/reporters in het Midden-Oosten zijn wij gaan zoeken naar de juiste fixer. Een Nederlandse journalist, nu actief in Israël/Gaza, gaf een naam en telefoonnummer door van een Nederlands contactpersoon die wel fixers kende in het gebied waar wij naartoe moeten.

Het gespreksbegin met dit persoon verliep soepel, doch betrokkene begon te haperen toen deze begreep dat het niet om tv opnames ging maar om een voorbereidende rescue-missie. Wij zijn dan ook nimmer teruggebeld door dit tussenpersoon.

Binnen mijn eigen netwerk liep ik tegen een persoon uit Noord-Irak aan, hij is Nederlander, spreekt vloeiend Nederlands en natuurlijk ook vloeiend Koerdisch. Deze was genegen om ons als fixer en vertaler te gaan assisteren. Zo werden de vliegtickets vanuit Duitsland (middels een Arabische vliegmaatschappij), en de NIET benodigde visa dan ook in “no-time” geregeld.

INTELL

Natuurlijk kregen wij meer dan voldoende informatie van de achterblijvers, maar als Europeaan is het enorm moeilijk om precies te vermelden hoe en waar de kinderen in Irak eventueel zouden verblijven omdat men misschien 1 of 2 maal dat gebied bezocht heeft, waardoor met stukjes en beetjes een overzicht werd verkregen van de mogelijke verblijfplaatsen.

Wat is dat Google Earth toch een goed programma, zeker bij deze missie. Al zoekende in die enorme “zandbak” hebben wij de mogelijke verblijfplaats van de kinderen kunnen traceren en middels vergrotingen van de Google Earth foto’s zelfs het huis kunnen vastleggen.

Politieke spanningen in deze “gevaren 3-hoek” wisselen met de dag. De Irakese autoriteiten hebben nu ook al aangeboden om vluchten vanuit Iran naar Syrië te gaan scannen omdat deze, mogelijke wapentransporten, door Irakees luchtruim gaan: http://www.iraqhurr.org/content/article/24791353.html (moeilijk te lezen)

Via mijn LinkedIn account Interrescue heb ik een wereldwijd 1500+ netwerk, van waar ik zeer bruikbare info verkreeg over belangrijke zaken in Irak / Koeristan.

Er is 1 intellbron in Spanje die, vanaf moment van ons verzoek, ons middels tweets (twitterberichten)  24/7 informeert over het “spanningsveld” rondom Syrië, Irak, Turkije en Iran. Deze man zijn (beroeps) intell-netwerk is vele malen groter en wij zijn hem dan ook zeer dankbaar.

Zonder de juiste intell zouden wij als roependen in de Irakese woestijn rondlopen.

Zojuist (13:00 uur) ontvangen info over Irak:

Energy Journal: War Drums Sound in Northern Iraq: WSJ Blog http://t.co/0rsJAgST

Daar wordt ik weer niet blij van.

9 december

Het was werkelijk een mijl over 7 om Irak (Koerdistan zoals ze het hier zelf liever noemen) binnen te komen. Wat een reis van ongeveer 4 uur zou zijn, werd een reis van 18 uren.

Totaal gebroken zagen wij met gepaste blijdschap deze uitgang welke de entree werd van een totaal andere wereld, een wereld van puinruimen en opbouwen naar een nieuw Irak/Koerdistan.

Inmiddels begrepen dat de plaats waar wij moeten zijn zo een 35 tot 45 minuten rijden van ons hotel af ligt. Het is een daadwerkelijk heel klein plaatsje met rond de 500 inwoners, waar iedereen familie van elkaar is.

Begrijpelijk dat dit het er niet makkelijker op maakt, maar dat is het leuke van ons werk, het zogenaamd verzetten of verleggen van grenzen.

In Nederland is het nu 16.40 uur, hier zijn we 2 uur verder en het is al aarde donker. Vanuit de kamer naast mij hoor ik dat er geslapen gaat worden want daar hangen de oogleden op de schoenen.

10 december

Vanochtend vroeg uit de veren, om 07:00 uur (05:00 uur in Nederland) liep het irrirante BlackBerry wekkertje af om aan te vangen met de 1e daadwerkelijke dag van onderzoek. Wij zijn door dat verrekte verplichte verblijf in Turkije al 1 dag kwijtgeraakt, dat is dus balen.

Om 09:00 uur stipt per taxi richting politiek nog meer onrustig gebied gereden omdat daar, in een dorpje van nog geen 500 inwoners, 2 Nederlands ontvoerde kinderen zouden verblijven.

Achteraf gezien is dit maar een klein doch, militair gezien, zeer belangrijk dorp, hoe dat zo komt, daar kom ik later op terug want dat zal de grote kink in de kabel worden.

Afstand hotel naar dorp (vroeger Arabisch) zou normaal niet meer dan 3 kwartier rijden bedragen, maar vandaag deden wij er zomaar 6 kwartier over en nee, we zijn niet per ezel of kameel gegaan.

Links van de snelweg loopt een enorm dikke pijp boven de grond richting Turkije, via deze pijp wordt Turkije en achterliggende landen van olie voorzien. Een afsluitkraantje erop, dichtdraaien ….. en dan heb je ellende van de bovenste plank.

Door een kale vlakte met, op afstand, links en rechts olievelden reden wij naar desbetreffend dorp waarbij wij 5 roadblocks moesten passeren.

Bij de eerste geen probleem maar bij de 4e sloegen de stoppen bij een militair door toen hij zag dat ik met een fotocamera op de achterbank zat.

Manman, wat stond die gewapende tuinkabouter te stuiteren zeg, alsof ik een kilo pure coke bij me had. We moesten allemaal uitstappen en ons legitimeren, waarbij ik mij fixer liet zeggen dat ik mijn mooie camera wel terug wilde hebben, de foto’s die moesten “verdwijnen” door mij zouden worden gewist zodat we konden doorrijden.

Oeps, deze streeploze camouflage-onderbroek begon nog erger te stuiteren en hij zou de Generaal wel even bellen ….. ja ja, ik was direct diep onder de indruk.

Als een trotse pauw liep deze JanTat met mijn camera het betonnen wachtlokaal binnen om zijn Generaaltje te bellen over zijn wereldvonds, die echte generaal verscheen dan ook na ongeveer een half uur.

Hij is free-lance journalist en schrijft voor diverse dagbladen over de trotse Koerden en de opbouw van hun mooie land met een zeer welvarende toekomst waarbij foto’s van de opbouw en beveiliging van dit mooie land mogen dan ook niet ontbreken, was het fotografeer excuus.

Deze Generaal voelde zich helemaal happy, zeker als ik niks over Arabieren zou schrijven en zeer goed zou begrijpen dat het TEN STRENGSTE VERBODEN is om foto’s van geuniformeerde soldaten te maken ……. ik toonde mijn begrip en vroeg hen (via mijn fixer) of ik een groepsfoto ter herinnering mocht maken (lachen) en dat was akkoord (nog harder lachen).

De Generaal gaf mij een Koerdisch sigaretje (kuch kuch) en een flesje water, mijn medereizigers kregen ook een flesje water en de GEUNIFORMEERDE soldaten gingen gezellig met mij op de foto. (Betere foto wordt bij terugkomst in Nederland geupload)

Voor de ingang van het dorp staat een zware politie (SWAT) roadblock, echt geen lieve jongens, maar waarom staan die daar? ……… Laten wij daar nu later achter komen!

Het bewuste dorp zag er nog erbarmelijker uit dan mijn intell was, de richtplaatsen klopten volkomen waardoor de bewuste verblijfplaats na enig zoeken werd gevonden.

Omdat dit de 1e actieve dag was, stelde ik mij hier tevreden mee om geen argwaan in dit “dorp” te wekken. De woning is een bouwval, daar zouden wij nog geen shoarmaschapen in huisvesten maar daar zouden de kinderen toch verblijven.

Vriendelijk zwaaiend passeerden wij de roadblocks op de terugweg, er werd ons geen haartje breed meer in de weggelegd, een kushandje van de wachtsoldaat kregen wij nagezwaaid.

In Erbil contact gelegd met de plaatselijke politie commandant. Middels de fixer aan hem en 2 officier uitgelegd hoe de vork in de steel zit.

Zijn conclusie was dat wanneer wij met Interpol bevel komen, wij volledige medewerking krijgen omdat de Koerdische wetgeving duidelijk is, kinderen dienen bij hun moeder te blijven tot deze 18 zijn.

11 december

Laat ik nu helemaal vergeten hebben om te vertellen waarom dat SWAT team een vast roadblock bij de ingang van dat dorp heeft.

Dit erbarmelijke plaatsje heeft maar 2 nieuwbouwpanden, 1 is een stroomverdeel station en de ander blijkt een zwaar beveiligd pand van het Koerdish leger te zijn.

Toen wij daar rondreden kwamen er een stuk of 6 witte Landcruisers het dorp ingeknalt, op het legerterrein sprongen daar tot aan de tanden bewapende militairen uit, die direct een rondom beveiligingscordon legde, waarna een, blijkbaar belangrijke Koerd, zijn Landcruiser verliet richting dat pand.

Enige minuten later kwamen er weer 3 Landcruisers aan, nog zwaarder bewapend met 4-ling geschut op de achterbak.

Ook daar stapte weer een Bobo uit.

Hemelsbreed ligt dit kampement zo een 2 tot 300 meter van de woning die wij moesten hebben.

Met al die roadblocks en beveiliging is een snatch van de kinderen onmogelijk.

12 december

Vandaag de beschikking gekregen over de telefoonnummers van betrokken kinderontvoerder en zijn familieleden. Om de Koerdische politie NIET tegen de haren in te strijken (omdat ik verrekte eigenwijs kan zijn) is mijn fixer met deze info naar de politie gegaan voor 2 zaken:

1. Een tracer op zijn lijn te laten zetten zodat we kunnen zien waar hij zit;
2. Om de politie hem ervan te overtuigen dat opgeven het meest wijze besluit is omdat hij nu al in Europa gesignaleerd staat en straks, middels Interpol, wereldwijd waardoor hij zijn straf niet kan ontlopen.

In overleg met Politie Erbil morgen weer de kale vlaktes op om de politie en “dorpsleider” van zijn woonplaats te informeren over deze in Europa gezochte man/Koerd.

Ik zal geen foto’s meer maken bij roadblocks.

13 december

Vanavond in dagboek meer, maar voor nu:

KINDEREN GEVONDEN IN SARGARAN

In de vroege ochtenduren richting meer centraal Irak/Koerdistan gereden om daar met een aantal politiechefs en/of stamhoofden te gaan praten.

Een dorpje op 25 km afstand van Sargaran had ook een eigen politiechef die onderhavige zaak op zijn juiste waarde kon inschatten, mede omdat er een vertegenwoordiger uit het verre Nederland in zijn Koerdistan bij aanwezig was.

De (achter/stamnaam) Mamasiny was wel bekend bij hem, hij begreep de ontvoeringssituatie en ging even bellen.

Mijn fixer liet mij weten dat de Mamasiny-stam een grote en machtige familie in dit gebied is, waarbij zij met 1 telefoontje van alles kunnen regelen.

De politiechef in Sargaran gaf direct de doorslag, vader en kinderen wonen in Sargaran en vroeg wanneer wij daar konden zijn.

Nog geen 30 minuten en 2 roadblocks verder zaten wij aan de thee (ja, u leest het goed, THEE) met de Korpschef (KC) Sargaran en de Officier van Justitie (OvJ) van dat district.

“Zonder geluk vaart niemand wel” en ook op deze missie niet WANT deze OvJ bleek de oude buurjongen van mijn fixer te zijn, maar ook weer de neef van desbetreffende kinderontvoerder. (Volgt u het nog?)

Info leerde ons dat desbetreffende kinderontvoerder oud militair/officier was en dat de familie hem middels hun “banden” weer terug in het leger wilde hebben.

Als een Amsterdamse burgemeester zat ik nu ook aan de thee met 2 toppersonen die mij zeker een dienst konden bewijzen.

Nog voor de OvJ binnen was zei deze KC dat het geen 5 minuten zou duren alvorens ontvoerder Ali zich bij hem aan de poort zou melden.

Als wij de Interpolsignalering bij ons hadden, zou de KC hem ter plaatse nog aanhouden, liet hij mijn fixer weten.

3 minuten na aankomst van de OvJ (die kort maar krachtig zijn oude buurjongen kon begroeten) stapte Ali binnen. Het was SaluMalaikum over en weer totdat ik aan de beurt was …. ik stak mijn hand uit, keek hem krachtig in de ogen en zei: “ook goeiemiddag”, beteutert kwam er bij hem een “goedemiddag meneer” uit.

Nadat Ali in het Koerdisch door mijn fixer was geinformeerd over de reden van ons bezoek, begon hij alles te ontkennen. De moeder was een slechte vrouw, kon niet voor de kinderen zorgen en is op een ander adres gaan wonen.

Ik vroeg hem direct waarom hij dan niet van haar is gescheiden? Hij ontkende een huwelijk maar moest later deze uitspraak intrekken toen hij ZELF vertelde alleen met haar in Koerdistan getrouwd te zijn. Antwoord op een scheiding gaf hij niet.

Natuurlijk kon moeder “niet” voor de kids zorgen als hij al het geld tot zich nam, onderhandse leningen afsloot waar zij nu mee geconfronteert wordt en een berg met schulden had.

Begrijpelijk dat zij op een ander adres is gaan wonen nadat hij haar voor de ogen van de kinderen heeft mishandeld.

Gossie toch, Ali vond mij opeens niet meer zo lief want iedere leugen van hem torpedeerde ik met de waarheid en dit in het bijzijn van zijn neef (OvJ) en de KC.

Mijn thee smaakte opeens opperbest. Koekje bij?

Steeds verder met zijn rug tegen de muur sloeg zijn houding over in hoogmoed, zeker nadat hij door mij was gewezen op het reeds aanwezige Europese arrestatiebevel en het komende Interpol arrestatiebevel. (En mijn fixer bleef maar vertalen)

Ali was niet bang voor politie of Interpol, alleen God heeft beslissingsrecht ……. “toch niet” zei ik “in deze is het de Nederlandse rechtbank die over jou beslist als kinderontvoerder van 2 Nederlandse kinderen”.

Ali heeft inmiddels ook de Irakese nationaliteit voor de kids verkregen en dat zou met schriftelijke toestemming van de moeder hebben plaatsgevonden (volgende leugen).

Duidelijk gaf Ali te kennen NOOIT meer naar Nederland te komen, ook niet voor de komende rechtbankzittingen, Nederland is niets meer voor hem. (Schuldeisers, ik weet waar zijn Koerdische huis woont)

De OvJ en KC gaven Ali duidelijk te verstaan als er een Interpol arrestatieverzoek komt, zij niks meer voor hem konden betekenen daar deze boven hun macht gaat.

Hooghartigheid maakt Ali nu gek, hij weet niet wat er boven zijn hoofd hangt, ik heb hem en de kinderen nu gevonden en zal dat straks met een Interpol arrestatiebevel op zak ook weer doen.

Ali, die voor niks en niemand bang is, vannacht niet slaapt omdat hij niet begrijpt hoe hij gevonden is, stond het toe dat er foto’s van de kinderen gemaakt mogen worden, ergens in Arbil, maar ik mag daar niet bij zijn, alleen mijn fixer mag komen om de foto’s te maken.

Waarom Ali?

Laatste fase

Inmiddels zit ik thuis achter mijn laptop te kuchen en te puffen van de in Irak opgelopen ontstekingen aan beide longen. Nu begrijp ik dus ook waarom ik daar niet vooruit te branden was. Koortsaanvallen van die longontstekingen en de daar gekochte antibiotica hebben een daadwerkelijke slag op mijn gestel geplaatst.

Mijn fixer was ruim op tijd op de plaats van de ontmoeting, ik stond ongeveer 100 meter verder verdekt (te rillen en beven van de koorts) om de situatie in ogen te houden en om zelf de kinderen te zien.

Op Gebedsdag vrijdag, was er om 12:00 uur in het theehuis aan de voet van de Citadel afgesproken dat de fixer een ontmoeting zou hebben met Ali en de kinderen.

Tot 12:45 uur heb ik het wachten kunnen opbrengen, langer hield ik het echt niet vol en ben naar het hotel teruggegaan.

Enige tijd later verscheen Aziz (mijn fixer) op mijn kamer. Ali had angst voor mij, angst dat ik lomp genoeg zou zijn om de kinderen direct van hem af te nemen ……… tsja …….. zo rol ik normaliter wel.

Ali had zijn zwager meegenomen als versterking maar zijn kinderen thuis gelaten, wederom hield hij zich niet aan de gemaakte afspraak. Hij liet weten dat het met zijn dochtertje uitstekend ging, sprak inmiddels redelijk Koerdisch maar met zijn 6 jarige autistische zoon ging het slecht.

Vanaf augustus heeft zijn zoon al 6 scholen gehad maar geen enkele school kon met zijn autisme omgaan waardoor hij dan ook genegen was om hem aan zijn moeder “terug te geven” (onbruikbaar retour) onder bepaalde voorwaarden.

Meneer de ontvoerder ging nog eisen stellen ook zeg ……. maar goed dat ik er niet bij zat want dan hadden we echt de poppen in Koerdische hobbezakbroeken aan het dansen.

Voor wat betreft zijn dochtertje …….. deze zou hij NOOIT en TEN NIMMER terug laten keren naar het hoerenland Nederland, waar kinderen voor galg en rad opgroeien. Hij zou haar liever eigenhandig vermoorden en in een diep gat gooien alvorens haar naar Nederland terug te laten gaan.

Hier ontstond dus een dilemma, wij waren nog niet voor de “repatriëring” gekomen maar (citaat uit voorbereiding van missie): “Zaterdag 8 december vliegen wij richting Irak, in 1e instantie, ter opsporing en lokalisering van ontvoerde Nederlandse kinderen.”

Het volgende dilemma was; hoe vertel ik dit allemaal aan de moeder in Nederland?

Stel je toch eens voor dat Ali zijn zoon (zijn last) op de stoep van ons hotel dumpt, hoe krijg ik die in Godsvredesnaam nu het land uit, want beide kinderen zijn ILLEGAAL in Irak want “pa” heeft zijn kinderen (naar eigen zeggen) illegaal de grens van Turkije naar Irak overgesmokkeld door hen (naar alle waarschijnlijkheid) in 2 koffers te stoppen en hen zo de grens over te sjouwen naar zijn familie die aan Iraakse kant stonden te wachten.

Veel overleg met moeder had plaats. Voor de jongen zou het uitstekend zijn om z.s.m. naar Nederland te gaan maar daarentegen zou het weer schadelijk zijn voor het jongere zusje die in deze vreemde omgeving aan “grote” broer hangt, zo zou dit meisje nog meer geestelijke schade oplopen dan zij mogelijk door de ontvoering al had gedaan.

De beslissing in deze is aan de moeder en niet aan ons. En zij heeft besloten.

Uren verstreken en steeds meer info over Ali kwam binnen, het intell-netwerk ging nu pas goed lopen.

Ali zal in Koerdistan NIMMER aan werk komen, omdat Ali als Koerd een officiersfunctie binnen het leger van Saddam Hoessein gehad heeft, iets wat geen enkele Koerd hem in dank afneemt.

Info ging zelfs zover dat als bepaalde groepringen Koerden bekend zouden worden met de verblijfplaats van Ali, dat zij hun AK-47’s uit het vet zouden halen voor een “afrekening” inzake het leed dat Koerden in Irak is overkomen door toedoen van Saddam Hoessein.

Een Koerd in Koerdistan (Noord Irak) als officier in het leger van Saddam geeft ECHT te denken!

Lees hiertoe de navolgende link om hun “wrok” te kunnen begrijpen:

Chemische massavernietigingswapens

Verdere info leerde ons dat Ali er echt een potje van gemaakt heeft. (Eigenlijk niet ter zake doende maar wel leuk voor de “persoonsomschrijving”)

Ali was eerder gehuwd (geweest) met de dochter van zijn oom (dus zijn “nichtje”) die burgemeester van een redelijk grote stad in Koerdistan was/is. Gehuwd te zijn met deze vrouw gaf iemand als Ali veel aanzien, maar die Ali toch ……..

Hij nam zijn Koerdische bruid mee naar Nederland om haar hier, na enige tijd, volledig berooid achter te laten om zelf weer naar Irak terug te keren. (ziet u ook een patroon ontstaan?)

Op de dag van ons vertrek werden wij geconfronteerd met een geannuleerde vlucht naar Düsseldorf …… daar stonden wij dan met ons goeie gedrag om 12:00 uur op vliegveld Erbil. Onze kist zou pas om 03:00 uur het luchtruim kiezen ….. jazeker, dat kan daar allemaal maar zo.

Aziz had contact gelegd met een andere (in Duitsland wonende) Koerd en deze heeft ons meegenomen naar zijn ouderlijk woonadres waar wij met open armen en geweldige Koerdische gastvrijheid werden ontvangen (en ik werd maar zieker en zieker)

De hele middag en avond werd er met deze Koerden gesproken, thee gedronken, gegeten, gesproken, thee gedronken etc. etc. waarbij Aziz mocht vertellen waarom wij in Erbil waren.

Toen Aziz de naam van de ontvoerder liet vallen ging de man des huizes als een pijl rechtop zitten …… of wij een foto van deze Ali hadden …… de foto bevestigde zijn vermoeden, het was DE Ali! Hij ging direct bellen en bellen, mijn God wat hadden wij “losgemaakt”?

De info die wij toen ontvingen kende zijn weerga niet met als gevolg dat bij onze volgende trip, wij ons op Koerdische begeleiding konden verheugen wanneer wij Ali zouden gaan opzoeken om hem middels de komende Interpol-signalering te laten aanhouden om daarna de kinderen over te nemen.

Onder het motto: “waar is het feestje, in Sargaran is het feestje” weet Ali niet wat hem boven zijn hoofd hangt als hij de realiteit niet gaat inzien.

Ik spreek mijn diepe respect en dank uit naar Aziz, de vertaler/fixer die mij uitstekend op deze missie heeft bijgestaan.

Deze missie krijgt zeker een vervolg.

 


Laat een reactie achter.





*