DutchEnglishFrenchGerman
Kinderen zijn onze toekomst, daar moeten we zuinig op zijn

Schrikbarende acties uitgevoerd door BJZ Groningen

Gepost op 29 september 2012 | 0 Reacties
JEUGDZORG HAALT 3  NEDERLANDSE KINDEREN UIT DUITSLAND
13 juli 2012 – www.antibjz.nl
.
Jeugdzorg Groningen heeft met de Duitse Jugend-amt eind vorig jaar drie Nederlandse kinderen uit huis gehaald die net met hun ouders in Duitsland woonden. Advocaat Huib Struycken spreekt van ontvoering en eist vandaag bij de rechtbank Den Haag teruggeleiding van de kinderen naar Duitsland.
.
De meisjes (5, 4 en 3 jaar) zitten nu op geheime adressen in Nederlandse pleeggezinnen. Ze hebben sinds eind mei geen contact met hun ouders.

Het is zeer uitzonderlijk dat Bureau Jeugdzorg internationaal opereert. In principe houdt zijn bevoegdheid op bij de grens. Het komt om die reden sporadisch voor dat ouders naar het buitenland ‘vluchten’ om te voorkomen dat kinderen uit huis worden geplaatst. ‘Maar dat zijn incidenten’, zegt Richard Bakker van de Raad voor de Kinderbescherming.

Advocaat Huib Struycken, die de ouders bijstaat, stelt dat hier geen sprake is van vluchtgedrag. ‘Mag een familie er alsjeblieft voor kiezen om in Duitsland te gaan wonen?’

Bureau Jeugdzorg Groningen interpreteert de verhuizing wel als een vlucht. Als de Raad voor de Kinderbescherming in oktober 2011 een onderzoek naar de situatie begint, woont het gezin nog in Stadskanaal. Eerder zijn er al verscheidene meldingen bij de politie geweest van geweld tussen vader en moeder. De ouders hebben even vrijwillig meegewerkt aan hulpverlening, maar die is inmiddels stopgezet. Wegens de relatieproblemen logeren de dochters in oktober tijdelijk bij hun oma.

Op 22 november dient de Raad voor de Kinderbescherming een verzoek bij de kinderrechter in om de dochters onder toezicht van Bureau Jeugdzorg te stellen. De kinderen worden volgens het rapport in hun ontwikkeling bedreigd. Er wordt tevens een machtiging voor uithuisplaatsing gevraagd. Het verzoek is nog niet behandeld als op 23 november de ouders zichzelf en de kinderen uitschrijven bij de gemeente Stadskanaal. Ze zijn verhuisd naar Esterwegen, ruim 30 kilometer over de grens. Als Bureau Jeugdzorg en de Kinderbescherming daar achter komen, doen ze op 25 november een spoedaanvraag. De rechter geeft toestemming de kinderen direct uit huis te plaatsen.

‘De meisjes waren op bezoek bij de buren en zaten aan tafel te eten. De mensen van Jugendamt zijn gewoon naar binnen gestormd en hebben ze zonder pardon meegenomen’, zegt Struycken. ‘Het is ontzettend traumatiserend voor kinderen om zoiets mee te maken. Terwijl er feitelijk weinig aan de hand was. De ouders hadden in het verleden relatieproblemen, maar die waren opgelost.’

Struycken eist vandaag teruggeleiding van de meisjes naar Duitsland. Volgens hem is de Nederlandse rechter niet bevoegd een ondertoezichtstelling uit te spreken over kinderen in het buitenland. De Raad voor de Kinderbescherming stelt echter dat dit wel kan als de procedure is gestart op het moment dat kinderen nog in Nederland woonachtig zijn.

Bestuurder Martin Sitalsing van Bureau Jeugdzorg Groningen vindt dat Duitse en Nederlandse hulpverleners uitstekend hebben samengewerkt. ‘Er is voorkomen dat kinderen over wie we ons ernstig zorgen maakten, uit het zicht zijn verdwenen.’

-.-.-.-

ONTVOERD DOOR JEUGDZORG

29 september 2012 – www.antibjz.nl

Bij de grensovergang stopte op 27 december vorig jaar een Duits personenbusje. Deuren gingen open, drie kleine Nederlandse zusjes werden uit de cabine gehaald en overgedragen aan mensen van het Nederlandse Bureau Jeugdzorg. De meisjes, pas met hun ouders geëmigreerd naar Duitsland, waren in opdracht van Jeugdzorg uit hun huis weggehaald. En daarmee is Nederland finaal uit de bocht gevlogen…

Althans, zo redeneren de ouders en hun advocaat, die in cassatie zijn gegaan bij de Hoge Raad om de kinderen terug te krijgen. „Met goedkeuring van de rechter heeft Jeugdzorg de meisjes in Duitsland laten kidnappen, over de grens gesmokkeld, op geheime locaties vastgehouden en zodoende mishandeld. Illegaler kan niet.”

Ergens in ons land zijn de drie ontheemde zusjes Catharina (5), Carmen (4) en Caithlyn (2) ondergebracht bij pleegouders. Twee hebben elkaar, de ander is elders geplaatst. Ze zitten in de schrijnende situatie van een gedwongen uithuisplaatsing en ondertoezichtstelling, net als veel andere kinderen in ons land. Maar in dit geval is er meer aan de hand.

Het leven van de drie piepjonge meisjes kreeg een dramatische wending doordat hun ouders Paul en Anna het niet meer met elkaar zagen zitten. Vader Paul spreekt van ’een dipje in de relatie’. Maar volgens Bureau Jeugdzorg was er achter de voordeur van het gezin veel meer aan de hand en was de veiligheid van de kinderen in het geding door de echtelijke strubbelingen.

„Omdat we er zelf niet helemaal uitkwamen, hebben we hulp gezocht”, beweert vader Paul. „De huisarts kon ons niet doorverwijzen en relatietherapeuten waren niet te betalen. Bij het Advies- en Steunpunt Huiselijk Geweld werd ons aangeraden aangifte tegen elkaar te doen bij de politie, omdat ze anders geen grond hadden om ons te helpen. We vonden dat vreemd, maar hebben die raad opgevolgd en elkaar beschuldigd van onder andere mishandeling. Twee maanden later kreeg mijn vrouw een huisverbod.”

De verklaringen belandden bij Bureau Jeugdzorg, dat overwoog de kinderen onder toezicht te stellen bij hun oma. „Jeugdzorg gelooft niet dat wij die verklaringen alleen hebben gedaan om hulp te krijgen. Er is tussen mijn vrouw en mij nooit iets onoorbaars gebeurd. Er is ook geen spat bewijs, zoals een aantekening van de politie. Kijk zelf, we zijn nog steeds bij elkaar.”

Uiteindelijk kwam het niet tot een concrete maatregel van Jeugdzorg. Intussen speelde de lang gekoesterde wens van de ouders om Stadskanaal achter zich te laten en met het gezin naar Duitsland te emigreren. Daar, vijftig kilometer verderop in het rustieke Esterwegen, wonen hun vrienden en voelen ze zich beter dan in Nederland, betoogt het stel. En zo stak het gezin in november 2011 de grens over, naar een nieuwe toekomst tussen de bossen en de heide.

Bij Jeugdzorg sloeg de uitschrijving uit de gemeente Stadskanaal in als een bom. Onmiddellijk stapte de organisatie naar de rechter, met het verzoek de kinderen uit huis te mogen plaatsen en onder toezicht te stellen. De Groninger rechtbank stemde daarmee in, redenerend dat de kinderen formeel in Nederland woonden. Het geëmigreerde gezin zou binnen veertien dagen worden opgeroepen. Omdat het gezin geen huisadres meer had in Nederland, werd de oproep naar het adres van de oma in Nederland gestuurd.

Op het nieuwe adres in Duitsland viel geen oproep op de mat. Wel werd tegelijkertijd vanuit Nederland een internationaal arrestatiebericht verspreid tegen de ouders wegens kinderontvoering. Kwamen zij naar de zitting, dan werden ze direct aangehouden. Daarom stuurden zij een advocaat naar de rechtszaal om de rechter ervan te overtuigen, dat die niet bevoegd was om te beslissen over kinderen die in Duitsland wonen. Dat lukte niet.

Ruim een week nadat Jeugdzorg van de rechter toestemming had gekregen om de kinderen uit huis te plaatsen, schakelde de instantie haar Duitse zusterorganisatie Jugendamt in om hen op te halen. Volgens een brief van het regiobestuur – Landkreis Emsland – meldde de Nederlandse gezinsvoogd dat de ouders in Nederland waren ontheven uit het ouderlijk gezag, na een proces bij de rechter. „Een leugenachtige verklaring”, briest Huib Struycken, de nieuwe advocaat van de ouders.

Het hartverscheurende schouwspel, twee dagen voor kerst, speelde zich af in de woning van de Nederlandse buren, waar het gezin op visite was. De twee gezinnen kennen elkaar goed; ook in Nederland woonden ze jarenlang naast elkaar. Buurman en buurvrouw Hendriks schreven naderhand in een brief aan de Groningse rechtbank: „Om half negen ’s avonds kwamen mensen ons huis binnenstormen die zeiden dat ze van het Jugendamt waren.

Buiten bleven twee beambten van de Polizei wachten. Ze zeiden dat ze de kinderen mee moesten nemen op grond van een bevel van de rechtbank te Groningen. Daarop vroegen we waar het Duitse bevel was, maar die hadden ze niet. Wij hadden onmiddellijk bij binnenkomst deze mensen verzocht onze woning te verlaten, wat ze niet deden. Wat ze wel deden, was ons ernstig bedreigen. Na enige tijd huilen en alle kinderen zwaar overstuur zijnde, hebben ze de kinderen dus meegenomen.”

„Ik en mijn vrouw zijn door deze gebeurtenis ernstig geschrokken en zwaar getraumatiseerd. We hebben bijna twee maanden hiervan niet meer kunnen slapen. Mijn kinderen hebben wekenlang nachtmerries gehad. Mijn vrouw heeft er zelfs antidepressiva voor gehad van de huisarts.”

Voor zowel de kinderen als de ouders werd het een gitzwarte kerst. De meisjes werden tijdens de feestdagen in een kindertehuis in Papenburg geplaatst. Vier dagen na de abrupte scheiding van hun ouders droeg Jugendamt de meisjes bij de Duits-Nederlandse grens over aan Jeugdzorg. „Ze werden van elkaar afgezonderd en naar twee geheime adressen gereden”, zegt Struycken. „Een illegale actie. De Duitse rechter is hier nooit aan te pas gekomen en Jugendamt was niet bevoegd. Het weghalen, wegvoeren en vasthouden in Duitsland en Nederland levert daarmee de strafbare feiten ontvoering en gijzeling op.”

Struycken krijgt bijval van de Centrale Autoriteit, het overheidsorgaan dat toeziet op naleving van het Haags Kinderontvoeringsverdrag uit 1980. In een brief stelt deze instantie vast, dat de ouders belast waren met het ouderlijk gezag toen zij naar Duitsland vertrokken en dus het recht hadden om te beslissen over de verblijfplaats van de kinderen.

Voor Jeugdzorg heeft de Centrale Autoriteit een hard oordeel in petto: ’Het had op de weg van Stichting Bureau Jeugdzorg gelegen een verzoek tot teruggeleiding van de minderjarige kinderen in te dienen bij de Centrale Autoriteit, dan wel bij de bevoegde gerechtelijke instantie in Duitsland. Die had zich dan kunnen buigen over de vraag of er sprake is van een (on) rechtmatige overbrenging van de minderjarige kinderen naar Nederland in de zin van het Haagse verdrag.’

De ouders gingen in beroep tegen het afnemen van hun kinderen, maar het gerechtshof in Leeuwarden bepaalde tot hun verbijstering dat de kinderen nog steeds in Nederland wonen. Struycken: „Partijdiger kan niet! De kinderen zijn uitgeschreven in Nederland, ingeschreven in Duitsland. Ze zijn daar verzekerd, hebben een Duits spaarbankboekje, een huisarts, staan ingeschreven op school, hun ouders zijn daar belastingplichtig. De kinderen zijn daar feitelijk ontvoerd en illegaal aan Nederland uitgeleverd. En de rechter vindt dat juist!” Ook de Haagse rechtbank wees de teruggeleiding af, redenerend dat de kinderen hun woonplaats altijd in Nederland hebben gehad. Over de vraag of de kinderen legitiem uit Duitsland zijn gehaald, wilde de rechtbank zich niet uitlaten.

„De gang van zaken is volledig in strijd met de Europese wetgeving. Die bepaalt dat hier alleen de Duitse rechter bevoegd was om een beslissing te nemen over kinderen die in Duitsland wonen”, argumenteert Struycken. „Alle verzoeken van Jeugdzorg zijn gedaan nadat de kinderen waren ingeschreven in Duitsland. Maar ook al zou er sprake zijn geweest van een rechtsgeldige beschikking door de Nederlandse rechter, dan kan die niet in Duitsland ten uitvoer worden gelegd, omdat Jeugdzorg alleen op Nederlands grondgebied kinderen uit huis mag plaatsen, en niet over de grens.”

De advocaat wil nu dat een afhankelijke psychiater kijkt naar de situatie van de kinderen. „Zij willen naar hun ouders. Zij willen weg bij de onbekende mensen. Dit waren blije, vrolijke kinderen. Het zijn nu wrakken. Hun hele verdere leven is onnodig ernstig aangetast.”
Ook oma Carla is verscheurd van verdriet. In een noodmail aan deze krant schrijft ze: „Er mankeerde niets aan deze kinderen en hun ouders. Mijn hart breekt als ik mijn kleinkinderen zie. Zij willen zo graag naar huis. Hoe kan dit allemaal? Alstublieft, help ons.”

Een serie foto’s van de kinderen, van voor en na de uithuisplaatsing, geeft een indruk wat de situatie met hen heeft gedaan. De pretoogjes hebben plaatsgemaakt voor een doffe blik, de kuiltjes in de wangen voor strakke gezichtjes. Een filmpje dat vader Paul met de telefoon maakte van het einde van een bezoekuur, toont hartverscheurende taferelen. Krijsend om hun mama en papa worden ze door oudere dames in hun jas geperst en weg geloodst.

Inmiddels hebben de ouders de Raad voor de Kinderbescherming en Bureau Jeugdzorg voor de Hoge Raad gesleept. Het hoogste rechtsorgaan van ons land moet nu bepalen of de kinderen inderdaad onrechtmatig uit Duitsland zijn weggehaald en illegaal in Nederland op geheime adressen zijn ondergebracht.

-.-.-.-

ECHTPAAR KIDNAPT KINDEREN TERUG

29 september 2012 – www.antibjz.nl

Een echtpaar dat onlangs tegen Bureau Jeugdzorg aangifte deed van ontvoering en gijzeling van hun drie dochtertjes heeft de meisjes gisteren terugontvoerd. Tijdens een bezoekuur pakten vader Paul en moeder Anna de kinderen af, zetten hen in de auto en gingen ervandoor.

Het voorval is het zoveelste hoofdstuk in de wrange zaak rond Catharina (5), Carmen (4) en Caithlyn (2), die inmiddels tot aan de Hoge Raad wordt uitgevochten. De ouders van de meisjes zijn al langer bekend bij Bureau Jeugdzorg, zij het volgens henzelf en hun advocaat volkomen ten onrechte.

Toen Jeugdzorg vorig jaar hoorde dat het gezin uit Stadskanaal naar Duitsland was geemigreerd, stapte de organisatie direct naar de rechter. Hoewel de ouders formeel het gezag over de kinderen hadden en er geen juridische belemmering was om het land te verlaten, kreeg Jeugdzorg toestemming om de kinderen uit huis te halen. Daartoe schakelde Jeugdzorg haar Duitse zusterorganisatie Jugendamt in, die met hulp van de Duitse politie de kinderen van de ouders afnam en bij de grens overdroeg aan Jeugdzorg.

Omdat de actie plaatsvond buiten de Duitse rechter om, stapten de ouders naar de Duitse politie om tegen Jeugdzorg en Jugendamt aangifte te doen van kinderontvoering en gijzeling. De ouders doen die beschuldiging aan het adres van Jeugdzorg verderop in deze krant. De openbaar aanklager in Duitsland heeft de zaak nu in onderzoek.

Gisteren mochten de ouders de kinderen even bezoeken. De advocaat van de ouders, Huib Struycken, vindt het ’volkomen begrijpelijk’ dat zij de kinderen hebben meegenomen. „De ouders hebben terecht een einde gemaakt aan deze criminele situatie. Jeugdzorg heeft geen enkel recht de kinderen onder zich te houden en deze situatie veel te lang te laten dooretteren. Het gezin heeft nu vooral rust nodig.”

Directeur van Jeugdzorg Groningen Martin Sitalsing is bezorgd over het lot van de drie meisjes. „De gezinsvoogd wilde nog voor de auto springen om de ouders de doorgang te beletten en de kinderen eruit te halen, maar besefte op tijd dat dit kon uitlopen op een traumatische gebeurtenis. Zorgelijk is dat de mogelijkheden voor de ouders hiermee steeds verder worden beperkt. Ik hoop dat zij zichzelf niets aandoen”, zegt de voormalige korpschef van de politie Twente, die ook laat weten dat hij zijn z’n vroegere collega’s bewust niet vroeg om bijvoorbeeld wegen af te sluiten.

„Want er moeten geen domme dingen gebeuren. Dat zou ook traumatisch zijn voor de kinderen, als zich een situatie zou voordoen met zwaailichten en dergelijke.”

-.-.-.-

JEUGDZORG: ENIGE BELANG IS VEILIGHEID VAN DE KINDEREN

29 september 2012 – www.antibjz.nl

Bureau Jeugdzorg vindt dat het juist heeft gehandeld door de drie geëmigreerde zusjes Catharina, Carmen en Caithlyn terug te halen uit Duitsland.

„Het is goed dat nu wordt onderzocht of de uithuisplaatsing in Duitsland juridisch juist is verlopen”, zegt Martin Sitalsing, directeur van Jeugdzorg in Groningen.

“Zolang die zaak onder de rechter is, weid ik daar niet over uit. Mijn enige belang is de veiligheid van de kinderen. Al jarenlang hebben wij daar in dit specifieke geval zorgen over.” Sitalsing, voorheen korpschef van de politie Twente, zegt de opstelling van de ouders en hun advocaat te begrijpen, maar kijkt anders aan tegen de kwestie aan. „Er zijn zeer onveilige situaties voor de meisjes geweest. Er hebben verschillende escalaties plaatsgevonden die er niet om logen.

Om privacyredenen kan ik daar niet op in gaan. De kinderen zitten nu veilig in een pleeggezin. Er is een bezoekregeling en er is hulpverlening, met bronnen die de ouders zelf hebben aangeboden. Dat loopt hartstikke positief.” „Wij oordelen op basis van een rapport van de Raad voor de Kinderbescherming en een toets van de rechter. De raad kwam tot de conclusie dat de kinderen onder toezicht gesteld moesten worden.

Ik houd me daarbij vast aan artikel 19 van het Internationale Verdrag voor de Rechten van het Kind, dat gaat over bescherming tegen kindermishandeling. Als dit gezin de grens over gaat, is dat voor mij geen reden om een rechterlijke uitspraak te betwisten, zoals die in de geest van de wet is gedaan.”

-.-.-.-

 


Laat een reactie achter.





*